Vorige keer was al duidelijk dat de Nieuwerkerkse groep een flinke groeispurt doormaakte. Dit samen  met het feit dat rond de eerste mei het feest van Beltane is – een vruchtbaarheidritueel ter ere van Belenos, de god van leven en dood – maakte dat we de aanleiding zagen voor het ritueel ‘dood van een sjamaan’. Net als dat we het leven in de tuin weer uit de dood zien herrijzen, willen wij ook ouwe shit afsluiten en doorgaan naar een nieuwe ronde. Winter over, welkom lente.
Doel van het ritueel is het loslaten van wat één van ons ‘Oude gedragingen en gedachten’ noemt. Vrijdag, later dan normaal omdat het nog zo licht is en zo druk in ons bos – vertrekken vier van de zeven vrouwen zwijgend naar onze geheime rituelenplek. Ik neem een kruiwagen vol droog hout en mijn sjamanistische tools mee om ze te begeleiden. Zelf dragen ze hun dekens waaronder ze hun ritueel zullen doen. Ze praten niet en zijn al in de energie van het ritueel. Bij de plek aangekomen, zoeken ze een plek op en installeren zich zo comfortabel mogelijk. Het kan lang duren! Eenmaal gezeten roepen ze één voor één iedereen die ze kennen voor zich en vertellen dat ze gaan sterven en dat ze afscheid nemen. Ze wikkelen eventuele unfinshed af en laten de volgende komen. Terwijl zij beginnen, maak ik mijn altaar klaar en steek een kampvuur aan. Ik warm mijn trommel op en start met mijn gebeden voor hen die in proces zijn. Ik vraag eerst de spirits van de natuur ter plaatse ze te steunen, daarna moeder aarde, vader zon, de sterren (die ons van alle kanten toe stralen deze heldere avond). Ik nodig de voorouders uit en verzoek ze niet in het proces in te breken maar wel te steunen.
Al zingend, vuur opstokend, biddend en smudgend heb ik het zo warm gekregen dat ik mijn dikke Fleece uittrek. De eerste komen na een dik uur terug naar de vuurplek en ik vraag ze verbinding te maken met het vuur en het vuur te vragen ze te helpen herrijzen als een Sfinx uit de as. Als ze het gevoel hebben dat het is gebeurd, springen ze over het vuur naar de nieuwe ronde. De dood van de sjamaan is niets anders dan een bewustwordingsstap. Het is ruimte maken om nieuwe bewustzijnsstappen te kunnen maken. Een van hen komt niet terug en ik zie haar ook niet meer op mijn innerlijke radar. In eerste instantie denk ik dat ze misschien de angst is ingeschoten en terug is gelopen naar huis. Maar dat is niets voor haar. Ik besluit door het pikdonkere bos te gaan lopen en te zien waar ze uithangt. Gelukkig is ze vlakbij maar niet meer zittend: ze ligt. Ik wek haar door wat harder te trommelen en lok haar naar het vuur. Daar neemt ze ook de laatste stap. Nadat we nog wat naar het vuur hebben zitten staren en de plek en de spirits hebben bedankt, lopen we terug naar huis. Daar sluiten we af met een rondje. Er is veel gebeurd. De volgende dag kom ik één van hen tegen. “Kon jij ook niet slapen”,  vraagt ze. En inderdaad, ik had nog zoveel energie dat ik pas in de vroege morgen ben gaan slapen. Om 8.00 uur stond ik weer fris en vrolijk op. Ik was niet de enige geweest. Iedereen had gestuiterd van de energie en had zijn belevenissen netjes op kunnen schrijven. Tijd genoeg.

Tijdens het weekend met Steve heb ik Hettie IJff leren kennen. Ze is de eigenaar van de boerderij waar de Lowompie heeft plaatsgevonden en heeft duidelijk iets met paarden. Bij het afscheid hebben we afgesproken samen eens te onderzoeken wat paarden en sjamanen elkaar te vertellen hebben. Waar kan ik de sjamanistische wereldvisie inbrengen en waar zij het werken met paard. Op 19 april hang ik mijn trommel aan mijn motor en rij weer naar Neer. Diezelfde avond heb ik al de eerste ervaring met paard die ik nooit ga vergeten. Tijdens haar hoogrijschooltijd heeft ze veel geleerd over het paard, onder andere dat de alfa merrie in een roedel stuurt met aandacht. Aandacht aan de achterkant stuurt een paard vooruit, aan het hoofd zet hem stil en laat hem keren. Met deze kennis en de wetenschap dat je ook nog de alfa moet zijn, stap ik een paardenbak in om deze kennis in praktijk te brengen. Met een beetje oefenen, en echt de baas willen zijn, lukt het het paard in beweging te krijgen. Maar niet nadat het paard eerst mij liet rondlopen. Het paard is mij de baas, zeg maar. Het is een hele mooie spiegel voor je eigen gedrag. Nadat het paard rondgelopen heeft, vraagt Hettie me op mijn hurken in het midden plaats te nemen. Wat toen gebeurt, is zo ontroerend dat ik het iedereen gun. Het paard komt achter je staan. Ik voel hem op mijn rug en voel me helemaal met hem verbonden.

De volgende dag is het tijd te gaan rijden. Voor mij de eerste keer in mijn leven maar op zoek naar de spirit van paard moet dit natuurlijk gebeuren. En het valt mee. De IJslander heeft een aantal voordelen. Dit paard is niet zo hoog. Een andere leuke eigenschap is zijn gang. Het paard, of eigenlijk de pony, heeft een bijzondere wijze van lopen die tölt wordt genoemd. Deze stap is een soort shuffel en is niet alleen comfortabel snel maar helpt je ook om te dansen met je paard. Je beweegt vanuit je  bekken, het lichaam blijft stilstaan, de billen schudden. Zo rijdend door het bos, in telgang, raak je snel in een soort trance die zeer aangenaam is. En mocht je nog geen heilig respect voor paard hebben, dan krijg je die nu. Want dat er onder je gewerkt wordt, is duidelijk maar het gebeurt met een gemak en een liefde die onbegrensd lijk.
IK heb de mazzel dat er die avond een zweethut is in de buurt. Uiteraard neem ik ‘paard’ mee de hut in. Ik bid voor een goede verbinding met de spirit van paard en dank voor de ervaringen. De zondag wordt gebruikt om nog een tweede keer op de rug van paard te klimmen en in trance en dans het bos in te gaan. Ik ben verslaafd! Verder deel ik mijn energetische paardenkennis met Hettie door Crazy Horse uit te nodigen om zijn energie met ons te delen en ons te steunen bij onze zoektocht naar ‘paard’. Al eerder had ik samen met Jennifer Hinton bij Daan van Kampenhout met Crazy Horse gewerkt. Ik weet hoe makkelijk hij bereid is te helpen als je hem met open hart uitnodigt. Al na enkele minuten voel ik zijn aanwezigheid achter me.

Dan gebeurt er iets bijzonders. Alle paarden op de boerderij worden onrustig en trappelen en briesen. De hond die al het hele weekend mijn schaduw is, staat op en geeft me een kopstoot die ik nu nog voel. Hettie en haar gasten zitten in meditatie en melden dat ze hem ervaren hebben en helemaal geraakt zijn door zijn prachtige hartenergie. We sluiten af door gezamenlijk een weekendprogramma te maken waarin paard centraal staat. Paard ervaren kan op vier niveaus: mentaal, fysiek, energetisch en spiritueel.

Om de energie die hoort bij de grootmoeder van april beter te begrijpen leren we een aantal van haar krachten zelf in zetten. We beginnen met het orakel. Een techniek die het mogelijk maakt om in die realiteit te kijken die gaat over wat nog komen moet.. We doen dat met koffieprut en rook als fysieke anker. De manier is hetzelfde. De kunst is om zo leeg mogelijk langs het object te kijken en het verhaal te vertellen alsof jij het niet bent die het doet. Het lukt de mensen die gekomen zijn heel aardig en enthousiast hoor ik er één zeggen dat dit ook leuk is om thuis nog verder uit te proberen.

De grootmoeder is ook een groot genezer. Vooral op het gebied van het terugbrengen van verloren zielen delen blinkt ze uit. Omdat ze makkelijk reist door de realiteiten. Het tweede deel van de avond wordt dan ook besteed aan die specifieke kwaliteit. Om en om worden er tochten ondernomen om delen op te halen en terug te plaatsen door in te blazen. Waar voor de één er vier delen te vinden zijn moet een ander het met maar drie doen. Nog liggend op hun matras maakt iedereen een bovenwereld reis. Ze vragen daar om de terug geplaatste delen verder te verankeren en ze krijgen als huiswerk mee de eerste tien dagen te praten tegen die delen, ze welkom te heten en ze te koesteren. We danken de grootmoeder voor haar energie en lessen en sluiten de avond tevreden af.

Online een orakel raadplegen?

kijk hier

Dinsdag groep onderzoekt levensboom
Yggdrasil is de levensboom en kennisboom, het symbool van de eindeloos vertakte vorm van dat wat is. Tegelijk draagt en verbindt hij de werelden als wereldas (axis mundi). Deze toont tegelijk de weg naar het hogere, de weg die de sjamaan volgt om in het gebied van goden en geesten te komen. Hij reikt van de onderwereld dwars door de mensenwereld naar de wereld van goden en helden, zegt wikipedia over de levensboom. De vijf mensen die naar DJOJ kwamen, waren benieuwd naar de sjamanistische rituelen die de levensboom tot thema hebben.

Na het reinigen van de ruimte en elkaar, het aanroepen van de richtingen namen we de tijd om de boom eerst energetisch op het altaar neer te zetten. Ik doe dat binnen in de cirkel, de mensen staan met hun rug naar mij toe en sturen mij de energie. We doen verschillende rituelen en tasten de mogelijkheden van de boom af. Als laatste klimmen de vijf naar boven en maken contact met een bovenwereldkracht, waaraan ze een healingstechniek vragen die bij hen past. De uitkomst is even verrassend als divers. Van bescherming door geweigerd te worden om hoger te komen (witte adelaar slaat de vleugels om hem heen en zorgt voor bescherming boven in de boom) tot persoonlijke healingkracht. In tweetallen worden de nieuwe technieken uitgeprobeerd en geëvalueerd. Iedereen gaat weer opgeladen en vol van de avond de nacht in.

Een stand van zaken, want er is sinds 18 maart nog veel gesproken. Vooral over de mail maar ook via de Blog. En daar worden wel interessante dingen geschreven. Verder zijn de rituele spullen die over bleven op 9 april op het strand bij zonsopgang verbrand. We hebben met zijn vijven gebeden dat de wensen en ideeën uitgesproken tijdens de dagen mogen bijdragen aan een betere wereld voor iedereen. Een deel werd verbrand en een deel met de zee meegegeven.
Maar terug naar de discussie. Ik noem de drie belangrijkste punten, speciaal voor mensen die niet aanwezig waren.Kortom, gebruik het als opstap om je eigen ideeën te toetsen en aan te scherpen, niet als de waarheid. Die bestaat gelukkig niet, ook hier niet!

– discussie één gaat over thuis komen na een enerverende ervaring. je bent nog helemaal confuus van wat er met gebeurd.Op zoek naar hou ze dat verschil konden maken. Niemand kan terug, dat is ook in de vele mails en discussies op de Blog wel duidelijk. bewustwording kan maar één kant op. Er is geen weg terug. Dat kan heel spannend zijn. De beste bijdragen zijn toch de acties en de poëzie die het oplevert. je moet verder niet proberen op een mentaal niveau te begrijpen wat er op hartsniveau veranderd is.
– discussie twee is een vervolg op de constatering dat de hartsenergie zo hoog was. Dat bracht meer verwarringen mee. Om een van de deelnemers te quoten: “Heb dit nog nooit eerder meegemaakt. Ik realiseer me dat ik van meer mensen kan houden dan alleen van mijn eigen partner op zo’n diep niveau”. Dat is mooi maar ook gevaarlijk. Mensen kunnen liefde en sexualiteit verwarren en voor je het weet… Maar en dat is mooi om te zien; we hebben blijkbaar iets geleerd van de vorige “love”generatie. Die verwarring was er misschien wel maar iedereen kon er mee omgaan. De kleren bleven aan en iedereen keek in verwondering naar zijn eigen nieuwe vermogens. Ben ik dat zag je mensen denken? In de discussie die daarop volgt wordt het moeilijk om met woorden daar uitdrukking aan te geven. De beste bijdragen zijn dan toch de acties en de poëzie die dat oplevert. Je moet verder niet proberen op een mentaal niveau te begrijpen wat er op hartniveau veranderd is.
– de derde discussie gaat over licht en donker. Want als je licht brengt komt het donker van zelf mee. Iedereen realiseert zich dat, en vraagt zich af hoe gaan we omgaan met die zwarte kant… is er een manier om die te ontmaskeren, in het licht te zetten. Hoe kunnen we met licht werken en de zwarte kant als gegeven mee nemen in dat werk. Balans brengen is moeilijker dan je denkt. Een oplossing heb ik nog niet voorbij zien komen. maar hou jullie op de hoogte.

Our invitation to join a co-creative and connective collective offered a beginning, an opportunity for recognizing our shared responsibility for how we co-create ourselves, each other and the worlds in which we live. ‘In this new space, what if we discovered something beyond – where we can touch, embrace, hold and make meaning of our senses and different forms of knowing. One where we can cradle each other as we grow in our capacity to give and receive? Dare we explore this dimension within ourselves and others?’