Het was voor de verandering weer eens gezellig druk in de kring op dinsdagavond. Zelfs een nieuw gezicht, voor de groep althans. Voor mij was Esther een oude bekende. Andere Esther merkte op dat ze het wel leuk vond zoveel belangstelling. En ze kreeg gelijk want hoe meer zielen, hoe meer energie er is om te werken. De elementen stonden centraal vanavond. In de vier schalen die ik mee bracht maakten twee talen een symbolisch element en verbonden deze door middel van gebed aan de werkelijke elementen. Willem en Kees verdwenen naar buiten daarvoor en de beide Esthers volgden om op zoek te gaan naar materiaal voor hun wateraltaar.

Toen alle altaars ingewijd klaar stonden op de windrichtingen nodigde ik iedereen uit ze allemaal langs te gaan, zich te verbinden met het altaar en het element en te kijken waar in hun lichaam het element iets in beweging brengt, welk dier wil zich met dit element verbinden, en staat het element op de juiste plek. Ik hanteer zelf altijd: oost – lucht, zuid – vuur, west – water en noord – aarde. Ik trommel vanaf het altaar en focus me daar op de elementen. Nadat we in een rondje onze ervaringen gedeeld hebben besluiten we eerst een kop koffie te nemen. Na de pauze doen we een ritueel waarin alle elementen een plek hebben. Vragen in het oosten aan het element lucht ons inzicht te geven in iets wat we kunnen los laten. het opschrijven, verbranden in het vuur in het zuiden, handen wassen, nat maken in het westen en ze afslaan in het noorden in de aarde. Vragen aan de aarde dit te transformeren. Een mooie manier om in contact met alle elementen een ritueel te doen dat je helpt dingen af te sluiten. Ik doe hierna een geleide meditatie over de verschillende kwaliteiten van aarde en vraag iedereen zich vooral bewust te zijn van hun aarde. Hierna de afsluiting met een elementen Healing. Kijk, scan wat iemand te veel of te weinig heeft van een bepaald element. Verwijder het met de ratel en breng het terug naar het elementen altaar. Of haal bij het elementen altaar wat van het element op en plaats het terug. Ik zing en ratel vanaf het altaar en merk dat we helemaal over de tijd heen gaan. We sluiten pas om na elven af. We danken de elementen, de dieren, gidsen, Peter van DJOJ en elkaar voor een mooie avond en iedereen gaat opgeruimd en verbonden op weg naar huis.

Het vinden van de Spirit van de organisatie vroeg de directeur me.. Ja een mooie opdracht dacht ik. Vooral omdat het plaats ging vinden in HAPS. Het ijzertijddorp in Apeldoorn. Ik was er al meerdere keren geweest en alle keren was het een prachtige ervaring geweest. Geen één uitgezonderd! Misschien dat de millenniumhut, de zweethut gegeven op de overgang van 1999 naar 2000. Iedereen die er bij was kan hem herinneren terwijl het toch al bijna 10 jaar geleden is..  Veel van wat daar besproken is, is nu realiteit. de energie loopt nog steeds op. En steeds meer mensen flippen en doen dingen die niet te verklaren zijn. Daar hebben we gelukkig in HAPS geen last van. Veel energetische energie van de vele loofbomen om je heen. Een oude mooie plek met veel dieren en stilte.

Zweethut

Daar zat het team van De Jonge Krijger heerlijk bij de vele vuren die er altijd branden. ze koken, bakken brood, werken samen, praten samen en doen rituelen. Ondertussen bouwen Willem, Erik en ik een zweethut. Die zal ’s avonds ingezet worden om tot conclusies te komen. Het wordt door ruimtegebrek een vreemde hut in de zin dat de deur, de ingang op het zuiden zit. Traditioneel bevindt de ingang zich eigenlijk altijd op het westen of het oosten. Liesbeth, de initiatiefnemer van het weekend en ik vinden zuid eigenlijk wel kloppend voor het doel en de groep. Het gaat uit eindelijk over het fysiek maken van de team spirit op een manier dat iedereen hem zien kan. Fysieker dan zuid hebben we niet, dus gaan met die vreemde hut.
De gaten worden geboord in de grond, gebeden gedaan, wilgen takken erin, buigen en vast knopen. Het is zo gezegd maar voor we zover waren is er al drie uur voorbij; drie intensieve uren vol gebed en focus. Maar het leidt ook nog ergens toe. Een pracht van een zweethut met voldoende ruimte voor alle Jonge Krijgers is het resultaat. Erik die ’s avonds helaas niet kan blijven start wel het vuur op. Dat doet hij op een prachtige manier. De balkjes waar de 13 stenen opstaan heet het altaar van het vuur, wordt van onder dat altaar aangestoken. Als het vuur naar boven komt dekken we de buitenkant met planken af zodat het vuur mooi binnen blijft. Willem had dertien stenen gekozen na een gebed voor de stapel, maar wist niet dat die dertien al gekozen waren door spirit van het weekend. Want tel even mee, boven op de afdekdoek van de kar waarin alles naar HAPS was gekomen lagen 11 stenen om de doek op zijn plaats te houden, plus de twee stenen voor Willem en mij maakt weer dertien.

Talking Cirkel

Als het vuur brandt, zie ik op een bepaald moment het vuur de vorm van een spiraal aannemen, focus me even op die energie en weet dat we moeten opschieten. Dit vuur bakt de stenen met turbokracht! In de talking cirkel praten we over de focus van de hut. Waar willen De Jonge Krijgers het over hebben. Snel blijkt dat er veel emotie is in de groep. Tranen vloeien en ik merk dat ik me niet meer kan focussen. De emoties zijn te groot, wil niet met een emmer water voor me een lodge in vol huilende vrouwen. Hou het zelf ook niet droog, en geef mijn waterlepel aan Willem met de mededeling dat ik het vuur verder doe en met hem in de lodge wil zitten als zijn deurman. Hij accepteert de lepel en schep diezelfde avond een prachtige lodge waarin het team van De Jonge Krijger zijn essentie laat zien door open en eerlijk te zijn over hun angsten, wensen en gebeden. En geloof me, het spetterde daarbinnen drie en half uur lang. Maar één moment wilden er twee mensen uit de hut, dat was aan het eind van een ronde met prachtige gebeden. Je kon de energie inderdaad snijden binnen. Willem vroeg ze te blijven zitten en opende de voor- en de achterdeur. De energie kon er uit en iedereen kwam weer tot zichzelf. In de laatste ronde werden er kado’s uit gedeeld. Iedereen moest voor iemand in de hut een wens in vervulling wensen. Tijdens de hele hut werd er gezongen, getrommeld en haalde ik die 13 grootvaders (de stenen) roodgloeiend naar binnen. Nadat we allemaal uit de hut waren gekropen aan het eind, heeft Willem de pijpceremonie gedaan om de gebeden en de dingen die gezegd zijn nog eens extra bij Spirit onder de aandacht te brengen.. Iedereen gaat stil van zoveel ervaring nog rond het vuur zitten. De gitaren blijven vanacht in de hoes, de kurk op de fles. In het laatste rondje van het weekend wordt duidelijk dat we de Spirit gevonden hebben. Dit team is één, heeft één ervaring gehad met elkaar die met geen pen te beschrijven is. Iedereen gaat anders weg dan  dat hij gekomen is, één met spirit van De Jonge Krijger . (foto’s van het bouwproces hier)

Vanuit niets alles weer leren ervaren was wat we wilde leren van de grootmoeder van mei. De grootmoeder van de stilte komt op aarde in een grot en leert daar stap voor stap de wonderen kennen van alle sensaties. horen, ruiken, voelen, proeven.. Je zou haast vergeten hoe mooi al deze sensaties zijn omdat je ze onbewust dagelijks gebruikt. De Grootmoeder laat zien dat het heel bijzonder is om te ruiken als je het los koppelt van andere sensaties. We doen dat door te beginnen in een meditatie waarin we ons voorstellen dat we slechts alleen ziel zijn. We laten de ziel ter wereld komen in de donkere grot en startten onze zoektocht der sensaties met luisteren. We horen andere groepen in DJOJ, maar omdat het verder doodstil is in onze grot horen we zelfs het verkeer een paar straten verderop… bizar! We luisteren naar ons lichaam, naar de geluiden die van binnen komen. We scannen ons lijf en ervaren alle onderdelen alsof we ze voor het eerst voelen.

Ik loop rond met drie verschillende geurige oliën, laat de mensen in de grot één voor één ruiken aan deze olie, eerst gras, dan lavendel dan rozen. Daarna laat ik proeven, eerst zoet dan zuur dan bitter. Stap voor stap worden alle ervaringssensoren wakker. We nodigen onze krachtdieren er bij uit en ui eindelijk staan we op en lopen rond (ogen dicht) tot we een ander tegen komen. met onze handen tasten we die ander af en proberen vorm te begrijpen vanuit het aftasten, het ruiken, het luisteren, vanuit stilte, vanuit rust. Nadat we ons een beeld gevormd hebben doen we onze ogen open, de laatste ervaring sensatie. We kunnen zien!
Na de pauze werken we nog met de ziel in een healing. Ik kreeg door van Adelaar dat ik mij bloot moet leggen. of beter, toestemming moet geven aan de ander om met zo iets moois en kwetsbaars als de ziel te benaderen en healing te geven. Wonderwel lukt het met deze tip van Adelaar prima. Angelique eerst bij mij. Ze neemt mijn ziel mee op een reis en vind uit dat die ruimte en vrijheid nodig heeft. Omgekeerd krijg ik de opbracht een lied te zingen voor Angelique haar ziel. Als ik mijn mond open doe is het lied er, ik probeer uit de buurt van emotie te blijven en als ik de tranen voel komen verander ik het lied en blijf uit de buurt van de emotie. Angelique meldt in het laatste rondje dat ze met een zwaar hoofd en moe naar de avond was gekomen, maar dat ze met meer energie  weg gaat en zich heerlijk voelt. Dank aan de grootmoeders en hun wijze lessen.

Wie het nieuws rond sjamaan.nl volgt weet dat ik druk ben met het voorbereiden van een paardenweekend (4 juli zal de eerste zijn zie de aankondiging op de website). Ik voelde dat een trom met paardenhuid een welkome aanvulling zou zijn voor dit specifieke werk, waarvoor je je hier kan opgeven. Dus speurde ik wat rond om iemand te vinden die dat goed en respectvol kon klaren. Dat werd Gerard Portheine. Een begaafd mens met veel kwaliteiten. Toen hij meldde dat hij een paardenvel had en aan het werk ging voor me kon ik niet bevroeden wat er allemaal los zou komen rond dit project. En tot op de dag dat ik hem zou ophalen in Deurne verliep alles eigenlijk nog redelijk normaal. Alleen de droom in de nacht voor mijn trip naar Brabant was misschien alarmerend. De boodschap was iets in de trant van snel vluchten kan niet. De middelen zijn te oud, onvoldoende geschikt en je zult het rustig aan moet doen.. rustig vluchten.. Ahumm.

De heenreis en de ontmoeting met mijn nieuwe trommel verliep als gepland en waren hartverwarmend. God, wat kan een trommel je raken.. Alles is mooi aan hem, het geluid, de vorm (13 kantig voor iedere maan één) de kleuren zwart van de huid en rood voor het bespansel(voor mij de kleuren van zuid en west, de plek op het wiel waar ik me het prettigst voel). Ook Gerard die ik alleen aan de telefoon gesproken had past bij al dat moois. We hadden telefonische al gemerkt dat we elkaar iets te vertellen hadden. Zitten beide op het zelfde spoor en voeren een gesprek van bevestiging. Is ook wel eens leuk. Na veel mooie verhalen, koffie en koeken maak ik me klaar voor de terugweg. Motorpak aan, helm op, trommel in zijn tas op de rug, nog één keer toeteren en daar ging ik de 155 km lange terugtocht tegemoet. Er was maar een ding dat me zorgen baarde; de lucht. Die was dreigend zwart aan het worden en eenmaal buiten de bebouwde kom merkte ik dat de wind onaangenaam was aangewakkerd. Wie motor rijdt weet wat ik bedoel. Je bent een soort speelbal van de wind en wordt als je niet goed oppast alle kanten op geblazen. Ben zo op een tweebaansweg wel eens op de baan van het tegemoetkomend verkeer geblazen. Godzijdank reed daar geen tegemoetkomend verkeer. Kortom ik voel dat ik moet proberen zo snel mogelijk naar huis, in veiligheid te komen. De donkere donderwolken voorspellen ook niet veel goeds. De trommel op mijn rug voelt als een schild van grote energie. Ik communiceer met hem als of het iemand is die bij me achterop zit. Ik deel mijn angst en vraag de trom om ons te beschermen. Op het moment dat ik het vraag voel ik heel mijn rug open gaan zoals ik dat ook voel als Crazy Horse in de buurt is (lees verslag paardenweekend en geef je hier op). Vanaf dat moment voel ik me sterk en helder en laveer met hoge snelheid ondanks de wind door het verkeer. Focus je op de ruimte tussen de bomen hoor ik de trom zeggen. De bomen zijn het gevaar, focus je op je vluchtweg. Mijn droom van die nacht komt opeens in al zijn heftigheid terug en ik begrijp nu dat ik het verkeerd geïnterpreteerd heb. Het is juist de oude kennis die me helpt een vluchtweg te vinden die snel en veilig is.. niet de snelle vluchtauto maar het besturen van de langzame oude vluchtwagen op een slimme manier is mijn redding. Maak gebruik van duizenden jaren aan kennis in plaats van jonge mentale technische kennis.. hoe slim en glimmend het er ook uit mag zien.
In nog geen anderhalf uur stap ik van mijn motor. Ik ben nog geen minuut binnen als er een ongelofelijke hoosbui met donder en stom los barst. De Amerikanen zouden zeggen: And hell break lose! Ik sta helemaal verstijfd naar buiten te kijken. Als ik daar met mijn motor in gereden had was het niet best geweest realiseer ik me. (lees een dag later in de krant dat in die zelfde hoosbui een zeiler om het leven is gekomen) Ik hou de trommel stijf tegen mijn hart gedrukt en realiseer dat de donderwezens me gunstig gestemd waren. Ik dank de trom, het paard en de wezens voor hun vertouwen en voel me rijk. Rijk dat ik hier mag zijn, en de magie van deze planeet steeds weer mag ervaren.
De trom is aangeraakt door Crazy Horse en de thunder beings en zal een centrale rol spelen in de paarde weekenden die ik samen met Hettie ga geven in de komende maanden.

Al lang geleden was het idee gegeven. Mijn krachtdieren in mijn huid te graveren en zo mijn dieren dichter bij te brengen. Maar vind maar eens een tattoo artiest die klopt. Ik dacht er een jaar geleden een gevonden te hebben. Een Nieuw-Zeelandse Maori. Zag bij een collega een onverwacht mooie tattoo, zij vertelde het juiste verhaal. Geen plaatje uit een boek. Maar het dier dat bij haar hoorde op de manier dat de tatoeërder hem zag, op haar lichaam. Hij was echt indrukwekkend. Spatte bijna van haar lichaam af. Dit moest hem worden! Was maar één probleem; hij kwam maar zelden naar Nederland en als hij hier was dan was er een grote wachtlijst. Gelukkig vond ik begin dit jaar in Rotterdam Barbara. Een Belgische artieste die alleen maar eigen werk doet, open staat voor de ideeën van de diegene die bij haar komt, stelt geen vreemde vragen over de rituelen die je er eventueel bij wilt uitvoeren.

Dus afspraak gemaakt, gesproken over de dieren en hoe ik denk dat ze er uit zouden moeten zien. Ze begreep wat ik wilde en ging aan het tekenen. We maakten een afspraak en op de bewuste woensdag stapte ik met Joke Brauns en een Adelaarsveer de winkel binnen in de Pannekoekstraat.
Ik was blij met haar voorstel. Een tribaal gevoel, maar geen bekende dingen. Sowieso heel fijn van tekening. Ze zetten de tekening over op mijn arm, en ging aan het werk. Ik had de Adelaarsveer in mijn andere hand en Joke zat aan het voeteneind te bidden en vroeg de adelaar akkoord te gaan met de tattoo, en zijn energie verder via de tatoeage in mijn systeem te verankeren. Ik vroeg de pijn die ik moest door staan om te zetten in kracht en inzicht. Mooi was dat de vingers van de Adelaar, het deel dat het sterkst is ook de meeste opoffering vroeg. Deze vingers zitten onder mijn arm, waar de huid het dunst is, en de zenuwen het talrijkst. Het geeft het gevoel of iemand met een scheermesje in je arm zit te snijden. Maar het is de moeite waard. De veer in mijn handen is bloedheet en de energie spuit bijna uit mijn handen. Het tweede deel, het inkleuren verloopt minder energetisch en de energie komt weer tot rust. Na twee en een half uur is Barbara klaar en vertelt ze me hoe ik om moet gaan met mijn verse tattoo in het fysiek. Vuil is met zoveel open wond op je arm uit den boze dus de plek wordt met huishoudfolie afgedekt. In juni volgt nog mijn andere dier op mijn andere arm, maar voor nu: the Eagle has landed!