gewoon heerlijk genieten

Marc Kolsters, eigenaar van stones in love zegt: “Het is tijd voor iets nieuws. Elk afscheid betekent gelijk ook een welkom. Er ontstaat pas ruimte voor nieuwe ideeen en mogelijkheden, als wij bereid zijn om het oude ook helemaal los te laten. Alles stroomt, wij laten ons meevoeren en onontdekte eilanden lonken: nieuwe wegen en avonturen, een nieuw begin!” kortom: gewoon heerlijk genieten.

Edelstenen

En dat ondersteunen wij, van harte zelfs. Vorig jaar waren we op deze beurs en behandelde we 25 personen in twee dagen. Dit jaar, het laatste jaar is het dus afscheid nemen van een initiatief dat mij erg aan sprak. Marc zegt er over: “Wij willen ons afscheid graag samen met jou vieren tijdens de laatste editie van ons openhuis “List voor oog, lichaam en geest”, dat op 7-8-9 oktober 2011 in ons atelier in Boxtel wordt gehouden. In de vertrouwde ambiance organiseren wij een grote eenmalige uitverkoop van onze collecties Stones in Style sieraden, edelstenen, zoetwaterparels, bedels, hartjes, kralen en interieur.”

sjamanistisch powerritueel

Naast deze uitverkoop is er ook de weldadige ontspanning van lichaam en het inspireren van geest. Want ze bieden daarnaast ook de sessies zoals tarot kaarten, edelsteen reading, een sjamanistisch powerritueel, handlezen, bloemenreading, helende reizen, kindertolk, shiatsu en voetreflexmassages. Voor de laatste keer een zinnenprikkelende mix van schoonheid, pure ontspanning, ontdekken en gewoon heerlijk genieten.

Sjamaan: JA natuurlijk: vreugde

Als je geinteresseerd bent in een van de sessies of naar de uitverkoop wil komen, kun je mailen naar love@stonesinlove.com voor een persoonlijke uitnodiging en meer informatie.
Alle aangeboden sessies staan in het teken van een nieuw begin.
– Tarot: de kaarten geven je inzicht in jezelf, jouw vragen en waar je momenteel in het leven staat. Heel inspirerend ! Tarot wordt gegeven door Guido van voelcoaching.nl en Marian van spiritueelentertainment.nl
Sjamaan: JA natuurlijk: vreugde! Staat jou iets in de weg om voluit te leven?
Een sjamanistische massage en lichaamswerk ritueel dat diepe indruk maakt. Het trekken van een kaart is nog maar het begin van een zinderende ontdekkingsreis die via trance, massage en healing je brengt naar waar je wezenlijk wilt zijn. 3 niveaus worden tegelijkertijd aangepakt; fysiek, energetisch en spiritueel. Deze krachtige sessies worden gegeven door het duo Mara & Peter van Maravanzandwijk.nl & sjamaan.nl gewoon heerlijk genieten dus

Meer weten? http://www.stonesinlove.com/

 

Maar liefst twee grote dozen stenen, edelstenen werden er binnen gebracht die avond. Het altaar was een waar lust om naar te kijken. Een en al flonker en kleur pracht. De sterrenhemel op de grond van onze zaal 5 in DJOJ. Joke heeft eerder in mijn groepen mooie dingen gedaan met edelstenen en was degenen die me er op wees dat het de sterren en de edelstenen een relatie met elkaar hadden. één en één was zo snel twee. De avond over de sterren was ook de avond over de edelstenen. Het werd een avond die vooral in het teken stond van voelen, ervaren wat stenen te vertellen hebben en met je energie lichaam doet. Leuk was om aan het eind te constateren dat er blijkbaar mensen zijn die meer met stenen hebben, maar dat er ook zijn die helemaal niets hebben met stenen. You love them, or you .. nee zo erg is het niet. Maar een bepaalde gevoeligheid, afstemming is er bij een aantal mensen wel. Terwijl anderen minder hebben met de fijne energie van de stenen. Een ander belangrijke les was dat je eigen ervaringen het best kloppen. Dus uit een boekje lezen waar een steen voor is bedoeld geeft misschien richting maar is verre van accuraat. Zoals we in het sjamanisme kijken naar bezieling, zo heeft ook een steen een ziel. Met een eigen boodschap aan degene die er mee werkt. Als bondgenoot, jouw relatie, jouw antwoord op jouw vraag. We eindigden traditioneel met een prachtige healing sessie met stenen natuurlijk! Dank aan Meriam en Joke voor hun stenen en hun wijze lessen.

Een vreemde avond werd het met die White Buffalo Calf Woman.. Maar dat is eigenlijk ook niet verwonderlijk met een kracht en een energie zoals ik die van deze vrouw ken. Mijn geschiedenis begon meer dan 15 jaar geleden in de groep met Daan van Kampenhout. Ik hielp het eerste altaar bouwen en had ’s nachts een heel bijzondere ervaring toen ik tijdens het nachtritueel door een witte schim gevolgd werd en terug op bed een heel bijzondere lucide droom had over een schilderij dat zichzelf schilderde en liet zien hoe de wereld gered zou worden als het mis zou gaan. Ik weet nog dat ik boos en teleurgesteld over zoveel banaliteit naar beneden ging. en verhaal ging halen bij Daan. Hij vertelde dat hij en de anderen, die ook buiten waren, die witte schim achter me aan hebben zien gaan. Dat gaf de droom wel een andere lading, maar ik bleef teleurgesteld over zoveel pathos. Religie en redding hebben bij mij altijd een vieze smaak gehad. Maar de boodschap was veel symbolischer ontdekte ik toen ik niet meer boos was en nog eens naar mijn droom keek. Het gaat erom dat we in staat zijn contact te maken met die prachtige spirit en de spirituele energie weer kunnen laten stromen en mensen weer in vervoering te brengen en aan te sluiten op wat waar is: Spirit.

Maar terug naar dinsdag. Velen hadden zich aangemeld.. had meerdere mailtjes ontvangen van mensen dat ze zouden komen.. maar van degenen die zich aan gemeld hadden kwam er niet één!!! Wie er wel waren.. 4 mensen waarmee ik het altaar vele jaren geleden al wel in mijn eigen groep gebouwd had. Als een warm bad, als een reünie,  niet afgesproken. Men wist van elkaar niet dat men zou komen. Daar waren ze weer na al die jaren, in diezelfde kring om het altaar te bouwen, in te wijden, te voeden met onze gebeden. We spraken over toen, en over nu en wat er gebeurt, wat in die tussentijd. Wat hadden we geleerd, wat hadden we met onze kennis gedaan in die jaren? Hadden we de energie laten stromen? Hadden we andere op het pad van vrijheid en kracht gebracht? Het waren mooie en emotionele momenten. Er was veel herkenning in elkaars verhalen, elkaars moeilijkheden en vragen. Het had als resultaat dat we dichter naar elkaar toekwamen en het gaf zoveel energie dat het bouwen en inwijden tot 23.30 duurde in plaats van tot 22.30 uur. Wat was er nu veranderd in die 15 jaar dat we het altaar voor het eerst bouwde en nu.. allemaal hebben we niet stil gezeten. De een heeft al 4 keer aan een Sundance mee gedaan als danser, een ander heeft zijn eigen cursus en activiteiten ontwikkeld. Kortom iedereen is in zijn kracht gaan staan en heeft iets gedaan met die zoektocht naar spiritualiteit. En nu.. hoe gaat het nu met iedereen. In deze wervelwind van energie zo vlak voor waar het altaar over sprak; de veranderingen die op tilt waren. De keuzes die we moesten maken wilden we niet mee gezogen worden in spelletjes van anderen. Wordt er al genoeg spirituele energie afgenomen? Merken ze dat het hun beter vergaat dan anderen die dat niet doen. Dat was niet helemaal het juiste beeld bleek al snel. Iedereen zat regelmatig te schudden van de energie en begreep vaak niet meteen wat er met ze gebeurde. Wat ze wel allemaal hadden was een rotsvast vertrouwen dat het goed komt. En dat inzicht ook achteraf kan komen! We spraken af er voor elkaar te zijn en elkaar goed in de gaten te houden. Elkaar te steunen en daar waar nodig elkaar te helpen duiden en uitvoeren. Maar eerst hebben we ons ritueel gedaan. Opnieuw spirituele energie afgenomen van het altaar. Dat wij niet de wereld van zijn overtollige energie af gaan helpen was wel duidelijk toen ’s nachts de donder om de seconde rolde, het horizontaal regende en ik bang was dat de zuidenwind het dak van mijn houtenhuis zou mee nemen. De natuur had zichzelf gereinigd en de energie was weer een paar dagen op een prettig niveau.
Aan al mijn verwanten,  Peter

White Buffalo Calf Woman altaar

White Buffalo Calf Woman altaar

Het was voor de verandering weer eens gezellig druk in de kring op dinsdagavond. Zelfs een nieuw gezicht, voor de groep althans. Voor mij was Esther een oude bekende. Andere Esther merkte op dat ze het wel leuk vond zoveel belangstelling. En ze kreeg gelijk want hoe meer zielen, hoe meer energie er is om te werken. De elementen stonden centraal vanavond. In de vier schalen die ik mee bracht maakten twee talen een symbolisch element en verbonden deze door middel van gebed aan de werkelijke elementen. Willem en Kees verdwenen naar buiten daarvoor en de beide Esthers volgden om op zoek te gaan naar materiaal voor hun wateraltaar.

Toen alle altaars ingewijd klaar stonden op de windrichtingen nodigde ik iedereen uit ze allemaal langs te gaan, zich te verbinden met het altaar en het element en te kijken waar in hun lichaam het element iets in beweging brengt, welk dier wil zich met dit element verbinden, en staat het element op de juiste plek. Ik hanteer zelf altijd: oost – lucht, zuid – vuur, west – water en noord – aarde. Ik trommel vanaf het altaar en focus me daar op de elementen. Nadat we in een rondje onze ervaringen gedeeld hebben besluiten we eerst een kop koffie te nemen. Na de pauze doen we een ritueel waarin alle elementen een plek hebben. Vragen in het oosten aan het element lucht ons inzicht te geven in iets wat we kunnen los laten. het opschrijven, verbranden in het vuur in het zuiden, handen wassen, nat maken in het westen en ze afslaan in het noorden in de aarde. Vragen aan de aarde dit te transformeren. Een mooie manier om in contact met alle elementen een ritueel te doen dat je helpt dingen af te sluiten. Ik doe hierna een geleide meditatie over de verschillende kwaliteiten van aarde en vraag iedereen zich vooral bewust te zijn van hun aarde. Hierna de afsluiting met een elementen Healing. Kijk, scan wat iemand te veel of te weinig heeft van een bepaald element. Verwijder het met de ratel en breng het terug naar het elementen altaar. Of haal bij het elementen altaar wat van het element op en plaats het terug. Ik zing en ratel vanaf het altaar en merk dat we helemaal over de tijd heen gaan. We sluiten pas om na elven af. We danken de elementen, de dieren, gidsen, Peter van DJOJ en elkaar voor een mooie avond en iedereen gaat opgeruimd en verbonden op weg naar huis.

Het vinden van de Spirit van de organisatie vroeg de directeur me.. Ja een mooie opdracht dacht ik. Vooral omdat het plaats ging vinden in HAPS. Het ijzertijddorp in Apeldoorn. Ik was er al meerdere keren geweest en alle keren was het een prachtige ervaring geweest. Geen één uitgezonderd! Misschien dat de millenniumhut, de zweethut gegeven op de overgang van 1999 naar 2000. Iedereen die er bij was kan hem herinneren terwijl het toch al bijna 10 jaar geleden is..  Veel van wat daar besproken is, is nu realiteit. de energie loopt nog steeds op. En steeds meer mensen flippen en doen dingen die niet te verklaren zijn. Daar hebben we gelukkig in HAPS geen last van. Veel energetische energie van de vele loofbomen om je heen. Een oude mooie plek met veel dieren en stilte.

Zweethut

Daar zat het team van De Jonge Krijger heerlijk bij de vele vuren die er altijd branden. ze koken, bakken brood, werken samen, praten samen en doen rituelen. Ondertussen bouwen Willem, Erik en ik een zweethut. Die zal ’s avonds ingezet worden om tot conclusies te komen. Het wordt door ruimtegebrek een vreemde hut in de zin dat de deur, de ingang op het zuiden zit. Traditioneel bevindt de ingang zich eigenlijk altijd op het westen of het oosten. Liesbeth, de initiatiefnemer van het weekend en ik vinden zuid eigenlijk wel kloppend voor het doel en de groep. Het gaat uit eindelijk over het fysiek maken van de team spirit op een manier dat iedereen hem zien kan. Fysieker dan zuid hebben we niet, dus gaan met die vreemde hut.
De gaten worden geboord in de grond, gebeden gedaan, wilgen takken erin, buigen en vast knopen. Het is zo gezegd maar voor we zover waren is er al drie uur voorbij; drie intensieve uren vol gebed en focus. Maar het leidt ook nog ergens toe. Een pracht van een zweethut met voldoende ruimte voor alle Jonge Krijgers is het resultaat. Erik die ’s avonds helaas niet kan blijven start wel het vuur op. Dat doet hij op een prachtige manier. De balkjes waar de 13 stenen opstaan heet het altaar van het vuur, wordt van onder dat altaar aangestoken. Als het vuur naar boven komt dekken we de buitenkant met planken af zodat het vuur mooi binnen blijft. Willem had dertien stenen gekozen na een gebed voor de stapel, maar wist niet dat die dertien al gekozen waren door spirit van het weekend. Want tel even mee, boven op de afdekdoek van de kar waarin alles naar HAPS was gekomen lagen 11 stenen om de doek op zijn plaats te houden, plus de twee stenen voor Willem en mij maakt weer dertien.

Talking Cirkel

Als het vuur brandt, zie ik op een bepaald moment het vuur de vorm van een spiraal aannemen, focus me even op die energie en weet dat we moeten opschieten. Dit vuur bakt de stenen met turbokracht! In de talking cirkel praten we over de focus van de hut. Waar willen De Jonge Krijgers het over hebben. Snel blijkt dat er veel emotie is in de groep. Tranen vloeien en ik merk dat ik me niet meer kan focussen. De emoties zijn te groot, wil niet met een emmer water voor me een lodge in vol huilende vrouwen. Hou het zelf ook niet droog, en geef mijn waterlepel aan Willem met de mededeling dat ik het vuur verder doe en met hem in de lodge wil zitten als zijn deurman. Hij accepteert de lepel en schep diezelfde avond een prachtige lodge waarin het team van De Jonge Krijger zijn essentie laat zien door open en eerlijk te zijn over hun angsten, wensen en gebeden. En geloof me, het spetterde daarbinnen drie en half uur lang. Maar één moment wilden er twee mensen uit de hut, dat was aan het eind van een ronde met prachtige gebeden. Je kon de energie inderdaad snijden binnen. Willem vroeg ze te blijven zitten en opende de voor- en de achterdeur. De energie kon er uit en iedereen kwam weer tot zichzelf. In de laatste ronde werden er kado’s uit gedeeld. Iedereen moest voor iemand in de hut een wens in vervulling wensen. Tijdens de hele hut werd er gezongen, getrommeld en haalde ik die 13 grootvaders (de stenen) roodgloeiend naar binnen. Nadat we allemaal uit de hut waren gekropen aan het eind, heeft Willem de pijpceremonie gedaan om de gebeden en de dingen die gezegd zijn nog eens extra bij Spirit onder de aandacht te brengen.. Iedereen gaat stil van zoveel ervaring nog rond het vuur zitten. De gitaren blijven vanacht in de hoes, de kurk op de fles. In het laatste rondje van het weekend wordt duidelijk dat we de Spirit gevonden hebben. Dit team is één, heeft één ervaring gehad met elkaar die met geen pen te beschrijven is. Iedereen gaat anders weg dan  dat hij gekomen is, één met spirit van De Jonge Krijger . (foto’s van het bouwproces hier)

Vanuit niets alles weer leren ervaren was wat we wilde leren van de grootmoeder van mei. De grootmoeder van de stilte komt op aarde in een grot en leert daar stap voor stap de wonderen kennen van alle sensaties. horen, ruiken, voelen, proeven.. Je zou haast vergeten hoe mooi al deze sensaties zijn omdat je ze onbewust dagelijks gebruikt. De Grootmoeder laat zien dat het heel bijzonder is om te ruiken als je het los koppelt van andere sensaties. We doen dat door te beginnen in een meditatie waarin we ons voorstellen dat we slechts alleen ziel zijn. We laten de ziel ter wereld komen in de donkere grot en startten onze zoektocht der sensaties met luisteren. We horen andere groepen in DJOJ, maar omdat het verder doodstil is in onze grot horen we zelfs het verkeer een paar straten verderop… bizar! We luisteren naar ons lichaam, naar de geluiden die van binnen komen. We scannen ons lijf en ervaren alle onderdelen alsof we ze voor het eerst voelen.

Ik loop rond met drie verschillende geurige oliën, laat de mensen in de grot één voor één ruiken aan deze olie, eerst gras, dan lavendel dan rozen. Daarna laat ik proeven, eerst zoet dan zuur dan bitter. Stap voor stap worden alle ervaringssensoren wakker. We nodigen onze krachtdieren er bij uit en ui eindelijk staan we op en lopen rond (ogen dicht) tot we een ander tegen komen. met onze handen tasten we die ander af en proberen vorm te begrijpen vanuit het aftasten, het ruiken, het luisteren, vanuit stilte, vanuit rust. Nadat we ons een beeld gevormd hebben doen we onze ogen open, de laatste ervaring sensatie. We kunnen zien!
Na de pauze werken we nog met de ziel in een healing. Ik kreeg door van Adelaar dat ik mij bloot moet leggen. of beter, toestemming moet geven aan de ander om met zo iets moois en kwetsbaars als de ziel te benaderen en healing te geven. Wonderwel lukt het met deze tip van Adelaar prima. Angelique eerst bij mij. Ze neemt mijn ziel mee op een reis en vind uit dat die ruimte en vrijheid nodig heeft. Omgekeerd krijg ik de opbracht een lied te zingen voor Angelique haar ziel. Als ik mijn mond open doe is het lied er, ik probeer uit de buurt van emotie te blijven en als ik de tranen voel komen verander ik het lied en blijf uit de buurt van de emotie. Angelique meldt in het laatste rondje dat ze met een zwaar hoofd en moe naar de avond was gekomen, maar dat ze met meer energie  weg gaat en zich heerlijk voelt. Dank aan de grootmoeders en hun wijze lessen.

Wie het nieuws rond sjamaan.nl volgt weet dat ik druk ben met het voorbereiden van een paardenweekend (4 juli zal de eerste zijn zie de aankondiging op de website). Ik voelde dat een trom met paardenhuid een welkome aanvulling zou zijn voor dit specifieke werk, waarvoor je je hier kan opgeven. Dus speurde ik wat rond om iemand te vinden die dat goed en respectvol kon klaren. Dat werd Gerard Portheine. Een begaafd mens met veel kwaliteiten. Toen hij meldde dat hij een paardenvel had en aan het werk ging voor me kon ik niet bevroeden wat er allemaal los zou komen rond dit project. En tot op de dag dat ik hem zou ophalen in Deurne verliep alles eigenlijk nog redelijk normaal. Alleen de droom in de nacht voor mijn trip naar Brabant was misschien alarmerend. De boodschap was iets in de trant van snel vluchten kan niet. De middelen zijn te oud, onvoldoende geschikt en je zult het rustig aan moet doen.. rustig vluchten.. Ahumm.

De heenreis en de ontmoeting met mijn nieuwe trommel verliep als gepland en waren hartverwarmend. God, wat kan een trommel je raken.. Alles is mooi aan hem, het geluid, de vorm (13 kantig voor iedere maan één) de kleuren zwart van de huid en rood voor het bespansel(voor mij de kleuren van zuid en west, de plek op het wiel waar ik me het prettigst voel). Ook Gerard die ik alleen aan de telefoon gesproken had past bij al dat moois. We hadden telefonische al gemerkt dat we elkaar iets te vertellen hadden. Zitten beide op het zelfde spoor en voeren een gesprek van bevestiging. Is ook wel eens leuk. Na veel mooie verhalen, koffie en koeken maak ik me klaar voor de terugweg. Motorpak aan, helm op, trommel in zijn tas op de rug, nog één keer toeteren en daar ging ik de 155 km lange terugtocht tegemoet. Er was maar een ding dat me zorgen baarde; de lucht. Die was dreigend zwart aan het worden en eenmaal buiten de bebouwde kom merkte ik dat de wind onaangenaam was aangewakkerd. Wie motor rijdt weet wat ik bedoel. Je bent een soort speelbal van de wind en wordt als je niet goed oppast alle kanten op geblazen. Ben zo op een tweebaansweg wel eens op de baan van het tegemoetkomend verkeer geblazen. Godzijdank reed daar geen tegemoetkomend verkeer. Kortom ik voel dat ik moet proberen zo snel mogelijk naar huis, in veiligheid te komen. De donkere donderwolken voorspellen ook niet veel goeds. De trommel op mijn rug voelt als een schild van grote energie. Ik communiceer met hem als of het iemand is die bij me achterop zit. Ik deel mijn angst en vraag de trom om ons te beschermen. Op het moment dat ik het vraag voel ik heel mijn rug open gaan zoals ik dat ook voel als Crazy Horse in de buurt is (lees verslag paardenweekend en geef je hier op). Vanaf dat moment voel ik me sterk en helder en laveer met hoge snelheid ondanks de wind door het verkeer. Focus je op de ruimte tussen de bomen hoor ik de trom zeggen. De bomen zijn het gevaar, focus je op je vluchtweg. Mijn droom van die nacht komt opeens in al zijn heftigheid terug en ik begrijp nu dat ik het verkeerd geïnterpreteerd heb. Het is juist de oude kennis die me helpt een vluchtweg te vinden die snel en veilig is.. niet de snelle vluchtauto maar het besturen van de langzame oude vluchtwagen op een slimme manier is mijn redding. Maak gebruik van duizenden jaren aan kennis in plaats van jonge mentale technische kennis.. hoe slim en glimmend het er ook uit mag zien.
In nog geen anderhalf uur stap ik van mijn motor. Ik ben nog geen minuut binnen als er een ongelofelijke hoosbui met donder en stom los barst. De Amerikanen zouden zeggen: And hell break lose! Ik sta helemaal verstijfd naar buiten te kijken. Als ik daar met mijn motor in gereden had was het niet best geweest realiseer ik me. (lees een dag later in de krant dat in die zelfde hoosbui een zeiler om het leven is gekomen) Ik hou de trommel stijf tegen mijn hart gedrukt en realiseer dat de donderwezens me gunstig gestemd waren. Ik dank de trom, het paard en de wezens voor hun vertouwen en voel me rijk. Rijk dat ik hier mag zijn, en de magie van deze planeet steeds weer mag ervaren.
De trom is aangeraakt door Crazy Horse en de thunder beings en zal een centrale rol spelen in de paarde weekenden die ik samen met Hettie ga geven in de komende maanden.

Al lang geleden was het idee gegeven. Mijn krachtdieren in mijn huid te graveren en zo mijn dieren dichter bij te brengen. Maar vind maar eens een tattoo artiest die klopt. Ik dacht er een jaar geleden een gevonden te hebben. Een Nieuw-Zeelandse Maori. Zag bij een collega een onverwacht mooie tattoo, zij vertelde het juiste verhaal. Geen plaatje uit een boek. Maar het dier dat bij haar hoorde op de manier dat de tatoeërder hem zag, op haar lichaam. Hij was echt indrukwekkend. Spatte bijna van haar lichaam af. Dit moest hem worden! Was maar één probleem; hij kwam maar zelden naar Nederland en als hij hier was dan was er een grote wachtlijst. Gelukkig vond ik begin dit jaar in Rotterdam Barbara. Een Belgische artieste die alleen maar eigen werk doet, open staat voor de ideeën van de diegene die bij haar komt, stelt geen vreemde vragen over de rituelen die je er eventueel bij wilt uitvoeren.

Dus afspraak gemaakt, gesproken over de dieren en hoe ik denk dat ze er uit zouden moeten zien. Ze begreep wat ik wilde en ging aan het tekenen. We maakten een afspraak en op de bewuste woensdag stapte ik met Joke Brauns en een Adelaarsveer de winkel binnen in de Pannekoekstraat.
Ik was blij met haar voorstel. Een tribaal gevoel, maar geen bekende dingen. Sowieso heel fijn van tekening. Ze zetten de tekening over op mijn arm, en ging aan het werk. Ik had de Adelaarsveer in mijn andere hand en Joke zat aan het voeteneind te bidden en vroeg de adelaar akkoord te gaan met de tattoo, en zijn energie verder via de tatoeage in mijn systeem te verankeren. Ik vroeg de pijn die ik moest door staan om te zetten in kracht en inzicht. Mooi was dat de vingers van de Adelaar, het deel dat het sterkst is ook de meeste opoffering vroeg. Deze vingers zitten onder mijn arm, waar de huid het dunst is, en de zenuwen het talrijkst. Het geeft het gevoel of iemand met een scheermesje in je arm zit te snijden. Maar het is de moeite waard. De veer in mijn handen is bloedheet en de energie spuit bijna uit mijn handen. Het tweede deel, het inkleuren verloopt minder energetisch en de energie komt weer tot rust. Na twee en een half uur is Barbara klaar en vertelt ze me hoe ik om moet gaan met mijn verse tattoo in het fysiek. Vuil is met zoveel open wond op je arm uit den boze dus de plek wordt met huishoudfolie afgedekt. In juni volgt nog mijn andere dier op mijn andere arm, maar voor nu: the Eagle has landed!

Vorige keer was al duidelijk dat de Nieuwerkerkse groep een flinke groeispurt doormaakte. Dit samen  met het feit dat rond de eerste mei het feest van Beltane is – een vruchtbaarheidritueel ter ere van Belenos, de god van leven en dood – maakte dat we de aanleiding zagen voor het ritueel ‘dood van een sjamaan’. Net als dat we het leven in de tuin weer uit de dood zien herrijzen, willen wij ook ouwe shit afsluiten en doorgaan naar een nieuwe ronde. Winter over, welkom lente.
Doel van het ritueel is het loslaten van wat één van ons ‘Oude gedragingen en gedachten’ noemt. Vrijdag, later dan normaal omdat het nog zo licht is en zo druk in ons bos – vertrekken vier van de zeven vrouwen zwijgend naar onze geheime rituelenplek. Ik neem een kruiwagen vol droog hout en mijn sjamanistische tools mee om ze te begeleiden. Zelf dragen ze hun dekens waaronder ze hun ritueel zullen doen. Ze praten niet en zijn al in de energie van het ritueel. Bij de plek aangekomen, zoeken ze een plek op en installeren zich zo comfortabel mogelijk. Het kan lang duren! Eenmaal gezeten roepen ze één voor één iedereen die ze kennen voor zich en vertellen dat ze gaan sterven en dat ze afscheid nemen. Ze wikkelen eventuele unfinshed af en laten de volgende komen. Terwijl zij beginnen, maak ik mijn altaar klaar en steek een kampvuur aan. Ik warm mijn trommel op en start met mijn gebeden voor hen die in proces zijn. Ik vraag eerst de spirits van de natuur ter plaatse ze te steunen, daarna moeder aarde, vader zon, de sterren (die ons van alle kanten toe stralen deze heldere avond). Ik nodig de voorouders uit en verzoek ze niet in het proces in te breken maar wel te steunen.
Al zingend, vuur opstokend, biddend en smudgend heb ik het zo warm gekregen dat ik mijn dikke Fleece uittrek. De eerste komen na een dik uur terug naar de vuurplek en ik vraag ze verbinding te maken met het vuur en het vuur te vragen ze te helpen herrijzen als een Sfinx uit de as. Als ze het gevoel hebben dat het is gebeurd, springen ze over het vuur naar de nieuwe ronde. De dood van de sjamaan is niets anders dan een bewustwordingsstap. Het is ruimte maken om nieuwe bewustzijnsstappen te kunnen maken. Een van hen komt niet terug en ik zie haar ook niet meer op mijn innerlijke radar. In eerste instantie denk ik dat ze misschien de angst is ingeschoten en terug is gelopen naar huis. Maar dat is niets voor haar. Ik besluit door het pikdonkere bos te gaan lopen en te zien waar ze uithangt. Gelukkig is ze vlakbij maar niet meer zittend: ze ligt. Ik wek haar door wat harder te trommelen en lok haar naar het vuur. Daar neemt ze ook de laatste stap. Nadat we nog wat naar het vuur hebben zitten staren en de plek en de spirits hebben bedankt, lopen we terug naar huis. Daar sluiten we af met een rondje. Er is veel gebeurd. De volgende dag kom ik één van hen tegen. “Kon jij ook niet slapen”,  vraagt ze. En inderdaad, ik had nog zoveel energie dat ik pas in de vroege morgen ben gaan slapen. Om 8.00 uur stond ik weer fris en vrolijk op. Ik was niet de enige geweest. Iedereen had gestuiterd van de energie en had zijn belevenissen netjes op kunnen schrijven. Tijd genoeg.

Tijdens het weekend met Steve heb ik Hettie IJff leren kennen. Ze is de eigenaar van de boerderij waar de Lowompie heeft plaatsgevonden en heeft duidelijk iets met paarden. Bij het afscheid hebben we afgesproken samen eens te onderzoeken wat paarden en sjamanen elkaar te vertellen hebben. Waar kan ik de sjamanistische wereldvisie inbrengen en waar zij het werken met paard. Op 19 april hang ik mijn trommel aan mijn motor en rij weer naar Neer. Diezelfde avond heb ik al de eerste ervaring met paard die ik nooit ga vergeten. Tijdens haar hoogrijschooltijd heeft ze veel geleerd over het paard, onder andere dat de alfa merrie in een roedel stuurt met aandacht. Aandacht aan de achterkant stuurt een paard vooruit, aan het hoofd zet hem stil en laat hem keren. Met deze kennis en de wetenschap dat je ook nog de alfa moet zijn, stap ik een paardenbak in om deze kennis in praktijk te brengen. Met een beetje oefenen, en echt de baas willen zijn, lukt het het paard in beweging te krijgen. Maar niet nadat het paard eerst mij liet rondlopen. Het paard is mij de baas, zeg maar. Het is een hele mooie spiegel voor je eigen gedrag. Nadat het paard rondgelopen heeft, vraagt Hettie me op mijn hurken in het midden plaats te nemen. Wat toen gebeurt, is zo ontroerend dat ik het iedereen gun. Het paard komt achter je staan. Ik voel hem op mijn rug en voel me helemaal met hem verbonden.

De volgende dag is het tijd te gaan rijden. Voor mij de eerste keer in mijn leven maar op zoek naar de spirit van paard moet dit natuurlijk gebeuren. En het valt mee. De IJslander heeft een aantal voordelen. Dit paard is niet zo hoog. Een andere leuke eigenschap is zijn gang. Het paard, of eigenlijk de pony, heeft een bijzondere wijze van lopen die tölt wordt genoemd. Deze stap is een soort shuffel en is niet alleen comfortabel snel maar helpt je ook om te dansen met je paard. Je beweegt vanuit je  bekken, het lichaam blijft stilstaan, de billen schudden. Zo rijdend door het bos, in telgang, raak je snel in een soort trance die zeer aangenaam is. En mocht je nog geen heilig respect voor paard hebben, dan krijg je die nu. Want dat er onder je gewerkt wordt, is duidelijk maar het gebeurt met een gemak en een liefde die onbegrensd lijk.
IK heb de mazzel dat er die avond een zweethut is in de buurt. Uiteraard neem ik ‘paard’ mee de hut in. Ik bid voor een goede verbinding met de spirit van paard en dank voor de ervaringen. De zondag wordt gebruikt om nog een tweede keer op de rug van paard te klimmen en in trance en dans het bos in te gaan. Ik ben verslaafd! Verder deel ik mijn energetische paardenkennis met Hettie door Crazy Horse uit te nodigen om zijn energie met ons te delen en ons te steunen bij onze zoektocht naar ‘paard’. Al eerder had ik samen met Jennifer Hinton bij Daan van Kampenhout met Crazy Horse gewerkt. Ik weet hoe makkelijk hij bereid is te helpen als je hem met open hart uitnodigt. Al na enkele minuten voel ik zijn aanwezigheid achter me.

Dan gebeurt er iets bijzonders. Alle paarden op de boerderij worden onrustig en trappelen en briesen. De hond die al het hele weekend mijn schaduw is, staat op en geeft me een kopstoot die ik nu nog voel. Hettie en haar gasten zitten in meditatie en melden dat ze hem ervaren hebben en helemaal geraakt zijn door zijn prachtige hartenergie. We sluiten af door gezamenlijk een weekendprogramma te maken waarin paard centraal staat. Paard ervaren kan op vier niveaus: mentaal, fysiek, energetisch en spiritueel.