Tag Archief van: energie

Vision Quest in Polen

Een stap terug te zetten om Helderheid te creëren is een goede eerste stap! je neemt afstand, je creëert ruimte tussen jezelf en dat wat voor je ligt. Tijd doet vervolgens wat hij doen moet en geeft je antwoord op al je vragen. Klinken deze zinnen je als muziek in de oren? Ben je op zoek naar antwoorden en kracht om dingen te veranderen. In je leven, in je werk, in je relaties, in wat dan ook? Ben je er van overtuigd dat ook jij een leider bent, de leider van je innerlijk weten… Maar heb je nog onvoldoende vertrouwen in de stem die je dit hoort zeggen, of misschien heb je nog niet alles op een rij, zijn er nog antwoorden nodig.. Is dit voor jouw? Ga dan eind augustus met ons mee naar het zuid westen van Polen waar we een Vision Quest organiseren.

Natuur retraite

Een Natuur retraite die tot doel heeft je de kans te geven afstand te nemen en de tijd zijn werk te laten doen. De uitkomst is altijd weer verrassend. Niemand kan voorspellen wat je ingefluisterd krijgt. Waar je wel op mag rekenen is dat je een grote verandering zal mee maken. Je opeens in staat bent een stap voorwaarts te maken waar je tot nu toe alleen maar van gedroomd hebt.

Nieuwsgierig geworden naar een Vision Quest in Polen?

Meer weten? Bel of mail naar info@sjamaan.nl of 06 – 246 999 10

vision quest in polen, de wolf wijst ons de weg

een vision quest in polen

Peruaanse sjamanen

NPO Spirit heeft een video online staan die interessant is om eens naar te kijken. Deze Peruaanse sjamanen hebben het eens keer niet over Ayahuasca maar over hun zorgen voor El Niño. Dit weer verschijnsel lijd jaarlijks tot veel schade. Ter voorkoming worden offers gegeven, Jezus uitgenodigd en veel gezongen en muziek gemaakt.

 

 

 

 

Peruaanse sjamanen combinatie van religies de strijd tegen het natuurverschijnsel El Niño aanbinden.

Peruaanse sjamanen

Betere wereld te creëren

Eigenlijk zou ik vandaag in het ijzertijddorp Haps zijn. Leek me mooi om naar 20 jaar iets terug te doen met al die sjamanistisch geïnspireerde mensen. Geen programma alleen randvoorwaarde. Een Collective Consciousness Conversation. Al vier keer eerder hadden die plaats gevonden in Leiden, Noordwijk, New York en Cardiff (UK). Alle vier even ongelofelijk en kloppen, alle vier magisch van A tot Z en alle keren met alleen het thema: het positief voeden van het collectief. Dus samen ceremonies ontwikkelen waarmee we iets terug geven aan het universum, iets positiefs. Geen HELP mij, ik zit zo in de knoop, niet om geheeld te worden, nee we zouden het een keer omdraaien. En toen gebeurde er iets grappigs, de ene mail naar de andere kwamen met vragen of het de bedoeling was dat er gewerkt moest worden… Eh ja, als je zo wil noemen. En het doel van al dat sjamaniseren was toch om samen een betere wereld te creëren, een heelheid, eenheid te bevorderen. Er werd er één ziek, er was er een die nog niet wist of ie kon en er waren er drie die belde nadat ik Haps had laten weten dat er onvoldoende deelnemers waren om een programma als Collective Consciousness Conversation te laten door gaan. En oke ik geeft het toe, er is veel concurrentie dit weekend. Castlefest en de Gayparade zijn grote evenementen die precies in dit weekend plaats vinden.

De vorm verdwijnt

En toen ging ik eens naar binnen en vroeg me af wat is hier nu aan de hand? Het antwoord is dat ik anders geïnspireerd aan het raken ben. Al ik kijk naar het afgelopen jaar dat is er steeds één ding wat de aandacht opeist en waar ik blij van werd. Het ging niet meer, of steeds minder om de vorm en steeds meer of de energie (of de spirit zoals het in deze traditie ook heet). Tijden de vakantie mooie reis naar binnen gemaakt en bijzondere ontdekkingen gedaan. Tijd om de amuletten en de teennagels op te bergen, tijd om de steen de steen te laten en me niet langer te laten afleiden door de vorm en me directer en dieper met de essentie te verbinden. Hoe je dat doet… Ach daar zijn de volgende 20 jaar voor om te ontdekken. Dat is het mooie van deze tijd, de kansen die we krijgen zijn enorm en legio. Een ding is me ook duidelijk geworden ons bewustzijn speelt een veel belangrijkere rol dan dat we denken en daar zou hier nog wel een de sleutel kunnen liggen. Hoe meer vorm er verdwijnt, hoe meer stilte en bewustzijn verschijnt er. Tot op het pijnlijk aan toe.

Voor nu, wees ik stil en luister naar wat me ingefluisterd wordt.

sjamaan vormen, sjamaan zoekt ruimte voor creatie en gebruikt zijn bewustzijn om dit mogelijk te maken

Gidsen en andere ongemakken

Eerst maar eens een definitie van begrippen, zoals ons vroeger geleerd is. Wat is een gids nu eigenlijk precies.. Voor de studenten in mijn trainingen zijn gidsen, bondgenoten, spirits, energieën die op afroep beschikbaar zijn voor inzicht en healing. Het werk van de sjamaan is sterk verbonden met die bondgenoten. Als bemiddelaar tussen meerdere werelden is de gids of de spirit de ideale bondgenoot om informatie te verkrijgen over alle mogelijke zaken die in tijd en ruimt in onze middenwereld afspeelt. Maar het woord gids heeft vele betekenissen. De leukste spraakverwarring was toe iemand enthousiast zijn verzameling gidsen begon op te noemen: radio gids, ikea gids, … etc Want ook daarvoor kennen we het woord gids. Op zich niet zo verwonderlijk omdat deze gidsen je op een bepaalde manier ook de weg wijzen, in dit geval door de radio en tv programma’s of het aanbod van de winkel. engel adelaar

Hulp vragen

In spiritualiteit kan er ook tussen de verschillende beoefenaars verwarring ontstaan. Waar de een zweert bij zijn engel heeft de ander super fijn contact met zijn adelaar. In de energie zijn ze het zelfde, vertellen ze het zelfde en hebben ze de zelfde boodschap over hun bestaan: VRAAG HULP! Of anders gezegd, weet dat wij er voor je zijn en maak gebruik van ons, we zijn er niet voor niets. In een tijd waarin het ego lijkt te regeren en het individu bijna heilig is, lijkt deze oproep nog prangende dan ooit. In onze cultuur is hulp vragen aan bondgenoten in een nadere realiteit een bijna verdwenen manier van voor jezelf (of anderen) zorgen. En de energie die achter deze symbolische krachten zit die wij in een verzamelwoord gidsen noemen gaan meer en meer in een soort ruststand omdat we ze te weinig uitnodigen. Een oproep om terug te gaan naar een grotere verbondenheid met spirits, gidsen, bondgenoten of hoe je ze noemt in jou traditie. Maar ruimte in je drukke bestaan om je te verbinden met je gidsen! engel adelaar

Hoe dienen ze zich nog meer aan

Ja en dan komt de lastige vraag, maar verzin ik dat niet allemaal zelf? In mijn groepen de meest gestelde vraag. Hier onder een aantal voorbeelden van hoe gidsen zich met je verbinden en over je waken. Niet iedereen heeft meteen beeld bij zijn gidsen (en geloof me dat is misschien ook maar gelukkig, de gekkenhuizen zitten vol met mensen die wel van alles zien) of hoort hun stem, maar als je durft op te letten en je spirituele leven serieus neemt, helpen onderstaande aanwijzingen je misschien wel. engel adelaar
Gidsen geven signalen door middel van synchroniciteiten *. Ze proberen je te wijzen op iets wat je moet zien of weten. Besteed hier aandacht aan en leer de synchroniciteiten herkennen. Onderbuikgevoelens, gidsen attenderen je op zaken die niet aan je aandacht mogen ontsnappen. Iedereen heeft wel eens een naar gevoel gehad dat er iets ging gebeuren of kent het gevoel dat de persoon waarvan je houdt tegen je zegt met een ernstig gezicht: “Ga even zitten ik moet je iets vertellen”. Je voelt dat er iets niet goed is. Intuïtieve inzichten, gidsen kunnen je flarden van op het eerste oog nietszeggende gedachten sturen. Denk aan dat kleine stemmetje in je hoofd dat in een auto tegen je zegt: “Kijk nog een keer naar links” en je realiseert dat als je dit niet had gedaan, een vrachtwagen op je was ingereden. Ontmoetingen, het overkomt iedereen wel eens dat je aan die oude schoolvriend van vroeger denkt en de volgende dag kom je hem tegen in de supermarkt. Of je denkt er over om te verhuizen, maar je hebt nog teveel vragen om de stap te zetten. ‘Toevallig’ kom je vervolgens op een feestje in gesprek met iemand die makelaar is. Je kunt dit natuurlijk afdoen als toeval. Gestuurde gebeurtenissen, gidsen kunnen bepaalde situaties beïnvloeden en het zo regelen dat bepaalde dingen gewoon ‘gebeuren’. Stel je bent al laat en je kunt ook nog eens je sleutels niet vinden. Frustrerend, want je moet ergens op tijd zijn. Opeens gaat de telefoon. Het blijkt een ontzettend belangrijk telefoontje te zijn die je had gemist als je jouw sleutels eerder had gevonden. engel adelaar

*De term synchroniciteit (letterlijk: gelijktijdigheid) is in 1930 bedacht door de Zwitserse psychiater en psycholoog Carl Gustav Jung. Van synchroniciteit is sprake wanneer twee of meer gebeurtenissen min of meer tegelijkertijd optreden in een voor de betrokkene zinvol verband, dat niet noodzakelijk als causaal wordt ervaren. Eenvoudig gezegd: je ervaart het als “meer dan gewoon toeval”; omdat de twee gebeurtenissen voor jou met elkaar te maken schijnen te hebben, maar niet zo dat het ene het andere heeft voortgebracht. Jung zag synchroniciteit als een ander verklaringsmodel dat naast causaliteit zijn plaats verdiende. Dit concept stelt de causaliteit zelf niet ter discussie noch wil het ermee concurreren. Het beweert slechts dat, net zoals gebeurtenissen kunnen gegroepeerd worden onder ‘oorzaak’, ze net zo goed kunnen worden gegroepeerd onder hun betekenis.
gidsen en adelaars als bondgenoot

Zomerweek 2012

video hieronder met een klankbad sessie tijdens de zomerweek 2012 in het bos naast ons sjamanendorp. na een dag van leren en proberen met allerlij geluiden durfte we elkaar in vervoering te brengen met drum, ratel, stenen, stem, Didgeridoo is een mooi voorbeeld van hoe heerlijk we het gehad hebben. Jong en oud, wijs en onwijs, iedereen was er welkom en stond open voor ervaringen en leren.

 

iedere dag iets anders

De zomerweek 2012 bestond iedere dag uit iets anders. er was een natuurdag waarin plant spirit werd onderzocht, er was een antive dag die geheel in het teken van de Lakota traditie stond en er was de geluidsdag waarvan je hier onder een fragment kan zien en horen. wil je foto’s zien van onze week? kijk dan hier eens: klik

video hier

Archeologen hebben een verzameling rotstekeningen van meer dan 5.000 jaar oud gevonden in het noorden van Soedan. Het team ontdekte de 15 stukken in een droogstaande vallei die bekend staat als Wadi Abu Dom, op zo’n 29 kilometer van de Nijl. Experts zeggen dat de stenen geëtst zijn en dat het afgebeelde niet kan worden verklaard. Er is geen verf gebruikt bij de creatie van de tekeningenen vele zijn in het gesteente gegraveerd van ‘khors’, kleine rivierbeddingen in de vallei, zo meldt LiveScience. Sommige van de ontdekte afbeeldingen behoren toe aan de tijd waarin het christendom door Soedan werd verspreid en tonen kruizen, een ridder op een dier met hoorns en een kerk, waarvan archeologen zeggen dat het mogelijk een afbeelding is van een oud klooster genaamd al-Ghazali. “In één van de afbeeldingen is een bewapende ruiter te zien met een lans en een schild,” zei teamleider Tim Karberg, suggererend dat het mogelijk gaat om een uitbeelding van de legendarische soldaat St. George. Het mysterieuze aan de vondst is echter een serie rotstekeningen die tenminste 5.000 jaar oud is en een aantal geometrische ontwerpen bevat. “De oudste rotskunst die we vonden bevat spiralen,” zei Karberg, toevoegende dat de patronen lijken op tekeningen die in de Sahara zijn gevonden en zo vervormd zijn dat ze lastig te interpreteren zijn

Spiralen

Sommige onderzoekers leggen een verband tussen de spiralen en astronomische of astrologische vormen. De spiraal is mogelijk één van de eerste wiskundige ideeën die deze mensen ontwikkelden. Een andere serie geometrische tekeningen is volgens Karberg ‘moeilijk te omschrijven’ en is mogelijk enigszins jonger dan de spiralen. Deze tekeningen bestaan uit ‘amorfe patronen die niet cirkelvormig zijn en lijken op een onregelmatig gevormd net’.

 

Het grijze gebied is een realiteit die naast de onze ligt en waar de sjamanen uit alle tradities vaak langskomen op zoek naar kracht en verloren zielsenergie. Een plek dus om te leren kennen. Het is ook de plek die in het Tibetaanse dodenboek bedoeld wordt als je leest over de periode tussen fysieke dood en spirituele dood. De ziel verblijft een tijd in dit schemergebied om zich voor te bereiden op de terugkeer naar de grote ziel. Alles wat niet afgesloten is wordt hier afgesloten. Alles wat niet goed gegaan is tijdens het proces van dood gaan, wordt hier gecorrigeerd. Vaak met de hulp van levende personen. Die in hun dromen of in hun trance in dit gebied veel goed werk verrichten. Toeval bestaat niet dus ik keek niet op toen Sandra van Vrijberghe een dag eerder voor inzicht bij me was. Ze vertelde exact wat er gebeurde in dat gebied. En hoe zij iedere nacht in haar dromen daar naar afreist en hulp biedt aan vooral slachtoffers die niet door hebben dat ze al dood zijn. De nacht daarop ontvangt ze daarvoor vaak bloemen vertelt ze. Haar vraag om dit proces meer structuur te geven” ik heb er niet altijd zin in” zegt ze, hebben we besproken. Ze meldt me een paar dagen later dat de tips die ik haar gaf er toe geleid hebben dat ze minder ingezet wordt en het wat rustiger heeft.

Goed terug naar de dinsdag (de dag na Sandra haar bezoek). Het werk van Sandra is nu precies wat we niet gaan doen deze avond. Sterker nog, we werken met de zwaan om ons te beschermen tegen de dolende zielen. Waarmee ze geen contact mogen maken. Voor het zover is bereiden we ons goed voor op deze reis. In twee stappen. Eerst leren we de energie kennen die er is in het grijze gebied en we maken (bewegend) kennis met de zwaan om mee te nemen naar het grijze gebied.
Omdat de groep lekker groot is verdelen we de groep in tweeën. De ene groep gaat het gebied in, de andere groep ondersteunt door op de 4 hoeken van de ruimte als wachters te zorgen dat iedereen binnen rustig kan zoeken. Er zijn vanavond twee mogelijke focussen in het grijze gebied. Je focust je op verloren delen van jezelf die je kunt helen en terug plaatsen of door kan laten gaan als je er klaar mee bent. Of je gaat op zoek naar geparkeerde kracht uit een eerder sjamanen leven. Wat er toen gebeurde was prachtig. De wachters ratelden en zongen en zorgde niet alleen voor de veiligheid van de groep binnen maar ook voor een harmonische energie waarin de ervaring krachtig en helder werd voor diegenen in het grijze gebied. Iedereen was verbaasd over zijn eigen rol en benoemde dat ook in het laatste rondje. Normaal durf ik nooit te zingen werd veel gezegd. Maar het leek wel alsof ik meegezogen werd. Ook toen we de groep omdraaide gebeurde hetzelfde. Als in één grote cirkel zongen en ratelden de bewakers. Een prachtige ervaring voor wie binnen was.
Aan het eind sluiten we het gebied weer en danken de spirits voor hun lessen en hulp.

Een vreemde avond werd het met die White Buffalo Calf Woman.. Maar dat is eigenlijk ook niet verwonderlijk met een kracht en een energie zoals ik die van deze vrouw ken. Mijn geschiedenis begon meer dan 15 jaar geleden in de groep met Daan van Kampenhout. Ik hielp het eerste altaar bouwen en had ’s nachts een heel bijzondere ervaring toen ik tijdens het nachtritueel door een witte schim gevolgd werd en terug op bed een heel bijzondere lucide droom had over een schilderij dat zichzelf schilderde en liet zien hoe de wereld gered zou worden als het mis zou gaan. Ik weet nog dat ik boos en teleurgesteld over zoveel banaliteit naar beneden ging. en verhaal ging halen bij Daan. Hij vertelde dat hij en de anderen, die ook buiten waren, die witte schim achter me aan hebben zien gaan. Dat gaf de droom wel een andere lading, maar ik bleef teleurgesteld over zoveel pathos. Religie en redding hebben bij mij altijd een vieze smaak gehad. Maar de boodschap was veel symbolischer ontdekte ik toen ik niet meer boos was en nog eens naar mijn droom keek. Het gaat erom dat we in staat zijn contact te maken met die prachtige spirit en de spirituele energie weer kunnen laten stromen en mensen weer in vervoering te brengen en aan te sluiten op wat waar is: Spirit.

Maar terug naar dinsdag. Velen hadden zich aangemeld.. had meerdere mailtjes ontvangen van mensen dat ze zouden komen.. maar van degenen die zich aan gemeld hadden kwam er niet één!!! Wie er wel waren.. 4 mensen waarmee ik het altaar vele jaren geleden al wel in mijn eigen groep gebouwd had. Als een warm bad, als een reünie,  niet afgesproken. Men wist van elkaar niet dat men zou komen. Daar waren ze weer na al die jaren, in diezelfde kring om het altaar te bouwen, in te wijden, te voeden met onze gebeden. We spraken over toen, en over nu en wat er gebeurt, wat in die tussentijd. Wat hadden we geleerd, wat hadden we met onze kennis gedaan in die jaren? Hadden we de energie laten stromen? Hadden we andere op het pad van vrijheid en kracht gebracht? Het waren mooie en emotionele momenten. Er was veel herkenning in elkaars verhalen, elkaars moeilijkheden en vragen. Het had als resultaat dat we dichter naar elkaar toekwamen en het gaf zoveel energie dat het bouwen en inwijden tot 23.30 duurde in plaats van tot 22.30 uur. Wat was er nu veranderd in die 15 jaar dat we het altaar voor het eerst bouwde en nu.. allemaal hebben we niet stil gezeten. De een heeft al 4 keer aan een Sundance mee gedaan als danser, een ander heeft zijn eigen cursus en activiteiten ontwikkeld. Kortom iedereen is in zijn kracht gaan staan en heeft iets gedaan met die zoektocht naar spiritualiteit. En nu.. hoe gaat het nu met iedereen. In deze wervelwind van energie zo vlak voor waar het altaar over sprak; de veranderingen die op tilt waren. De keuzes die we moesten maken wilden we niet mee gezogen worden in spelletjes van anderen. Wordt er al genoeg spirituele energie afgenomen? Merken ze dat het hun beter vergaat dan anderen die dat niet doen. Dat was niet helemaal het juiste beeld bleek al snel. Iedereen zat regelmatig te schudden van de energie en begreep vaak niet meteen wat er met ze gebeurde. Wat ze wel allemaal hadden was een rotsvast vertrouwen dat het goed komt. En dat inzicht ook achteraf kan komen! We spraken af er voor elkaar te zijn en elkaar goed in de gaten te houden. Elkaar te steunen en daar waar nodig elkaar te helpen duiden en uitvoeren. Maar eerst hebben we ons ritueel gedaan. Opnieuw spirituele energie afgenomen van het altaar. Dat wij niet de wereld van zijn overtollige energie af gaan helpen was wel duidelijk toen ’s nachts de donder om de seconde rolde, het horizontaal regende en ik bang was dat de zuidenwind het dak van mijn houtenhuis zou mee nemen. De natuur had zichzelf gereinigd en de energie was weer een paar dagen op een prettig niveau.
Aan al mijn verwanten,  Peter

White Buffalo Calf Woman altaar

White Buffalo Calf Woman altaar

Al lang geleden was het idee gegeven. Mijn krachtdieren in mijn huid te graveren en zo mijn dieren dichter bij te brengen. Maar vind maar eens een tattoo artiest die klopt. Ik dacht er een jaar geleden een gevonden te hebben. Een Nieuw-Zeelandse Maori. Zag bij een collega een onverwacht mooie tattoo, zij vertelde het juiste verhaal. Geen plaatje uit een boek. Maar het dier dat bij haar hoorde op de manier dat de tatoeërder hem zag, op haar lichaam. Hij was echt indrukwekkend. Spatte bijna van haar lichaam af. Dit moest hem worden! Was maar één probleem; hij kwam maar zelden naar Nederland en als hij hier was dan was er een grote wachtlijst. Gelukkig vond ik begin dit jaar in Rotterdam Barbara. Een Belgische artieste die alleen maar eigen werk doet, open staat voor de ideeën van de diegene die bij haar komt, stelt geen vreemde vragen over de rituelen die je er eventueel bij wilt uitvoeren.

Dus afspraak gemaakt, gesproken over de dieren en hoe ik denk dat ze er uit zouden moeten zien. Ze begreep wat ik wilde en ging aan het tekenen. We maakten een afspraak en op de bewuste woensdag stapte ik met Joke Brauns en een Adelaarsveer de winkel binnen in de Pannekoekstraat.
Ik was blij met haar voorstel. Een tribaal gevoel, maar geen bekende dingen. Sowieso heel fijn van tekening. Ze zetten de tekening over op mijn arm, en ging aan het werk. Ik had de Adelaarsveer in mijn andere hand en Joke zat aan het voeteneind te bidden en vroeg de adelaar akkoord te gaan met de tattoo, en zijn energie verder via de tatoeage in mijn systeem te verankeren. Ik vroeg de pijn die ik moest door staan om te zetten in kracht en inzicht. Mooi was dat de vingers van de Adelaar, het deel dat het sterkst is ook de meeste opoffering vroeg. Deze vingers zitten onder mijn arm, waar de huid het dunst is, en de zenuwen het talrijkst. Het geeft het gevoel of iemand met een scheermesje in je arm zit te snijden. Maar het is de moeite waard. De veer in mijn handen is bloedheet en de energie spuit bijna uit mijn handen. Het tweede deel, het inkleuren verloopt minder energetisch en de energie komt weer tot rust. Na twee en een half uur is Barbara klaar en vertelt ze me hoe ik om moet gaan met mijn verse tattoo in het fysiek. Vuil is met zoveel open wond op je arm uit den boze dus de plek wordt met huishoudfolie afgedekt. In juni volgt nog mijn andere dier op mijn andere arm, maar voor nu: the Eagle has landed!

Vorige keer was al duidelijk dat de Nieuwerkerkse groep een flinke groeispurt doormaakte. Dit samen  met het feit dat rond de eerste mei het feest van Beltane is – een vruchtbaarheidritueel ter ere van Belenos, de god van leven en dood – maakte dat we de aanleiding zagen voor het ritueel ‘dood van een sjamaan’. Net als dat we het leven in de tuin weer uit de dood zien herrijzen, willen wij ook ouwe shit afsluiten en doorgaan naar een nieuwe ronde. Winter over, welkom lente.
Doel van het ritueel is het loslaten van wat één van ons ‘Oude gedragingen en gedachten’ noemt. Vrijdag, later dan normaal omdat het nog zo licht is en zo druk in ons bos – vertrekken vier van de zeven vrouwen zwijgend naar onze geheime rituelenplek. Ik neem een kruiwagen vol droog hout en mijn sjamanistische tools mee om ze te begeleiden. Zelf dragen ze hun dekens waaronder ze hun ritueel zullen doen. Ze praten niet en zijn al in de energie van het ritueel. Bij de plek aangekomen, zoeken ze een plek op en installeren zich zo comfortabel mogelijk. Het kan lang duren! Eenmaal gezeten roepen ze één voor één iedereen die ze kennen voor zich en vertellen dat ze gaan sterven en dat ze afscheid nemen. Ze wikkelen eventuele unfinshed af en laten de volgende komen. Terwijl zij beginnen, maak ik mijn altaar klaar en steek een kampvuur aan. Ik warm mijn trommel op en start met mijn gebeden voor hen die in proces zijn. Ik vraag eerst de spirits van de natuur ter plaatse ze te steunen, daarna moeder aarde, vader zon, de sterren (die ons van alle kanten toe stralen deze heldere avond). Ik nodig de voorouders uit en verzoek ze niet in het proces in te breken maar wel te steunen.
Al zingend, vuur opstokend, biddend en smudgend heb ik het zo warm gekregen dat ik mijn dikke Fleece uittrek. De eerste komen na een dik uur terug naar de vuurplek en ik vraag ze verbinding te maken met het vuur en het vuur te vragen ze te helpen herrijzen als een Sfinx uit de as. Als ze het gevoel hebben dat het is gebeurd, springen ze over het vuur naar de nieuwe ronde. De dood van de sjamaan is niets anders dan een bewustwordingsstap. Het is ruimte maken om nieuwe bewustzijnsstappen te kunnen maken. Een van hen komt niet terug en ik zie haar ook niet meer op mijn innerlijke radar. In eerste instantie denk ik dat ze misschien de angst is ingeschoten en terug is gelopen naar huis. Maar dat is niets voor haar. Ik besluit door het pikdonkere bos te gaan lopen en te zien waar ze uithangt. Gelukkig is ze vlakbij maar niet meer zittend: ze ligt. Ik wek haar door wat harder te trommelen en lok haar naar het vuur. Daar neemt ze ook de laatste stap. Nadat we nog wat naar het vuur hebben zitten staren en de plek en de spirits hebben bedankt, lopen we terug naar huis. Daar sluiten we af met een rondje. Er is veel gebeurd. De volgende dag kom ik één van hen tegen. “Kon jij ook niet slapen”,  vraagt ze. En inderdaad, ik had nog zoveel energie dat ik pas in de vroege morgen ben gaan slapen. Om 8.00 uur stond ik weer fris en vrolijk op. Ik was niet de enige geweest. Iedereen had gestuiterd van de energie en had zijn belevenissen netjes op kunnen schrijven. Tijd genoeg.