Tag Archief van: focus

Vision Quest in Polen

Een stap terug te zetten om Helderheid te creëren is een goede eerste stap! je neemt afstand, je creëert ruimte tussen jezelf en dat wat voor je ligt. Tijd doet vervolgens wat hij doen moet en geeft je antwoord op al je vragen. Klinken deze zinnen je als muziek in de oren? Ben je op zoek naar antwoorden en kracht om dingen te veranderen. In je leven, in je werk, in je relaties, in wat dan ook? Ben je er van overtuigd dat ook jij een leider bent, de leider van je innerlijk weten… Maar heb je nog onvoldoende vertrouwen in de stem die je dit hoort zeggen, of misschien heb je nog niet alles op een rij, zijn er nog antwoorden nodig.. Is dit voor jouw? Ga dan eind augustus met ons mee naar het zuid westen van Polen waar we een Vision Quest organiseren.

Natuur retraite

Een Natuur retraite die tot doel heeft je de kans te geven afstand te nemen en de tijd zijn werk te laten doen. De uitkomst is altijd weer verrassend. Niemand kan voorspellen wat je ingefluisterd krijgt. Waar je wel op mag rekenen is dat je een grote verandering zal mee maken. Je opeens in staat bent een stap voorwaarts te maken waar je tot nu toe alleen maar van gedroomd hebt.

Nieuwsgierig geworden naar een Vision Quest in Polen?

Meer weten? Bel of mail naar info@sjamaan.nl of 06 – 246 999 10

vision quest in polen, de wolf wijst ons de weg

een vision quest in polen

Zomerweek 2012

video hieronder met een klankbad sessie tijdens de zomerweek 2012 in het bos naast ons sjamanendorp. na een dag van leren en proberen met allerlij geluiden durfte we elkaar in vervoering te brengen met drum, ratel, stenen, stem, Didgeridoo is een mooi voorbeeld van hoe heerlijk we het gehad hebben. Jong en oud, wijs en onwijs, iedereen was er welkom en stond open voor ervaringen en leren.

 

iedere dag iets anders

De zomerweek 2012 bestond iedere dag uit iets anders. er was een natuurdag waarin plant spirit werd onderzocht, er was een antive dag die geheel in het teken van de Lakota traditie stond en er was de geluidsdag waarvan je hier onder een fragment kan zien en horen. wil je foto’s zien van onze week? kijk dan hier eens: klik

video hier

Het vinden van de Spirit van de organisatie vroeg de directeur me.. Ja een mooie opdracht dacht ik. Vooral omdat het plaats ging vinden in HAPS. Het ijzertijddorp in Apeldoorn. Ik was er al meerdere keren geweest en alle keren was het een prachtige ervaring geweest. Geen één uitgezonderd! Misschien dat de millenniumhut, de zweethut gegeven op de overgang van 1999 naar 2000. Iedereen die er bij was kan hem herinneren terwijl het toch al bijna 10 jaar geleden is..  Veel van wat daar besproken is, is nu realiteit. de energie loopt nog steeds op. En steeds meer mensen flippen en doen dingen die niet te verklaren zijn. Daar hebben we gelukkig in HAPS geen last van. Veel energetische energie van de vele loofbomen om je heen. Een oude mooie plek met veel dieren en stilte.

Zweethut

Daar zat het team van De Jonge Krijger heerlijk bij de vele vuren die er altijd branden. ze koken, bakken brood, werken samen, praten samen en doen rituelen. Ondertussen bouwen Willem, Erik en ik een zweethut. Die zal ’s avonds ingezet worden om tot conclusies te komen. Het wordt door ruimtegebrek een vreemde hut in de zin dat de deur, de ingang op het zuiden zit. Traditioneel bevindt de ingang zich eigenlijk altijd op het westen of het oosten. Liesbeth, de initiatiefnemer van het weekend en ik vinden zuid eigenlijk wel kloppend voor het doel en de groep. Het gaat uit eindelijk over het fysiek maken van de team spirit op een manier dat iedereen hem zien kan. Fysieker dan zuid hebben we niet, dus gaan met die vreemde hut.
De gaten worden geboord in de grond, gebeden gedaan, wilgen takken erin, buigen en vast knopen. Het is zo gezegd maar voor we zover waren is er al drie uur voorbij; drie intensieve uren vol gebed en focus. Maar het leidt ook nog ergens toe. Een pracht van een zweethut met voldoende ruimte voor alle Jonge Krijgers is het resultaat. Erik die ’s avonds helaas niet kan blijven start wel het vuur op. Dat doet hij op een prachtige manier. De balkjes waar de 13 stenen opstaan heet het altaar van het vuur, wordt van onder dat altaar aangestoken. Als het vuur naar boven komt dekken we de buitenkant met planken af zodat het vuur mooi binnen blijft. Willem had dertien stenen gekozen na een gebed voor de stapel, maar wist niet dat die dertien al gekozen waren door spirit van het weekend. Want tel even mee, boven op de afdekdoek van de kar waarin alles naar HAPS was gekomen lagen 11 stenen om de doek op zijn plaats te houden, plus de twee stenen voor Willem en mij maakt weer dertien.

Talking Cirkel

Als het vuur brandt, zie ik op een bepaald moment het vuur de vorm van een spiraal aannemen, focus me even op die energie en weet dat we moeten opschieten. Dit vuur bakt de stenen met turbokracht! In de talking cirkel praten we over de focus van de hut. Waar willen De Jonge Krijgers het over hebben. Snel blijkt dat er veel emotie is in de groep. Tranen vloeien en ik merk dat ik me niet meer kan focussen. De emoties zijn te groot, wil niet met een emmer water voor me een lodge in vol huilende vrouwen. Hou het zelf ook niet droog, en geef mijn waterlepel aan Willem met de mededeling dat ik het vuur verder doe en met hem in de lodge wil zitten als zijn deurman. Hij accepteert de lepel en schep diezelfde avond een prachtige lodge waarin het team van De Jonge Krijger zijn essentie laat zien door open en eerlijk te zijn over hun angsten, wensen en gebeden. En geloof me, het spetterde daarbinnen drie en half uur lang. Maar één moment wilden er twee mensen uit de hut, dat was aan het eind van een ronde met prachtige gebeden. Je kon de energie inderdaad snijden binnen. Willem vroeg ze te blijven zitten en opende de voor- en de achterdeur. De energie kon er uit en iedereen kwam weer tot zichzelf. In de laatste ronde werden er kado’s uit gedeeld. Iedereen moest voor iemand in de hut een wens in vervulling wensen. Tijdens de hele hut werd er gezongen, getrommeld en haalde ik die 13 grootvaders (de stenen) roodgloeiend naar binnen. Nadat we allemaal uit de hut waren gekropen aan het eind, heeft Willem de pijpceremonie gedaan om de gebeden en de dingen die gezegd zijn nog eens extra bij Spirit onder de aandacht te brengen.. Iedereen gaat stil van zoveel ervaring nog rond het vuur zitten. De gitaren blijven vanacht in de hoes, de kurk op de fles. In het laatste rondje van het weekend wordt duidelijk dat we de Spirit gevonden hebben. Dit team is één, heeft één ervaring gehad met elkaar die met geen pen te beschrijven is. Iedereen gaat anders weg dan  dat hij gekomen is, één met spirit van De Jonge Krijger . (foto’s van het bouwproces hier)

Wie het nieuws rond sjamaan.nl volgt weet dat ik druk ben met het voorbereiden van een paardenweekend (4 juli zal de eerste zijn zie de aankondiging op de website). Ik voelde dat een trom met paardenhuid een welkome aanvulling zou zijn voor dit specifieke werk, waarvoor je je hier kan opgeven. Dus speurde ik wat rond om iemand te vinden die dat goed en respectvol kon klaren. Dat werd Gerard Portheine. Een begaafd mens met veel kwaliteiten. Toen hij meldde dat hij een paardenvel had en aan het werk ging voor me kon ik niet bevroeden wat er allemaal los zou komen rond dit project. En tot op de dag dat ik hem zou ophalen in Deurne verliep alles eigenlijk nog redelijk normaal. Alleen de droom in de nacht voor mijn trip naar Brabant was misschien alarmerend. De boodschap was iets in de trant van snel vluchten kan niet. De middelen zijn te oud, onvoldoende geschikt en je zult het rustig aan moet doen.. rustig vluchten.. Ahumm.

De heenreis en de ontmoeting met mijn nieuwe trommel verliep als gepland en waren hartverwarmend. God, wat kan een trommel je raken.. Alles is mooi aan hem, het geluid, de vorm (13 kantig voor iedere maan één) de kleuren zwart van de huid en rood voor het bespansel(voor mij de kleuren van zuid en west, de plek op het wiel waar ik me het prettigst voel). Ook Gerard die ik alleen aan de telefoon gesproken had past bij al dat moois. We hadden telefonische al gemerkt dat we elkaar iets te vertellen hadden. Zitten beide op het zelfde spoor en voeren een gesprek van bevestiging. Is ook wel eens leuk. Na veel mooie verhalen, koffie en koeken maak ik me klaar voor de terugweg. Motorpak aan, helm op, trommel in zijn tas op de rug, nog één keer toeteren en daar ging ik de 155 km lange terugtocht tegemoet. Er was maar een ding dat me zorgen baarde; de lucht. Die was dreigend zwart aan het worden en eenmaal buiten de bebouwde kom merkte ik dat de wind onaangenaam was aangewakkerd. Wie motor rijdt weet wat ik bedoel. Je bent een soort speelbal van de wind en wordt als je niet goed oppast alle kanten op geblazen. Ben zo op een tweebaansweg wel eens op de baan van het tegemoetkomend verkeer geblazen. Godzijdank reed daar geen tegemoetkomend verkeer. Kortom ik voel dat ik moet proberen zo snel mogelijk naar huis, in veiligheid te komen. De donkere donderwolken voorspellen ook niet veel goeds. De trommel op mijn rug voelt als een schild van grote energie. Ik communiceer met hem als of het iemand is die bij me achterop zit. Ik deel mijn angst en vraag de trom om ons te beschermen. Op het moment dat ik het vraag voel ik heel mijn rug open gaan zoals ik dat ook voel als Crazy Horse in de buurt is (lees verslag paardenweekend en geef je hier op). Vanaf dat moment voel ik me sterk en helder en laveer met hoge snelheid ondanks de wind door het verkeer. Focus je op de ruimte tussen de bomen hoor ik de trom zeggen. De bomen zijn het gevaar, focus je op je vluchtweg. Mijn droom van die nacht komt opeens in al zijn heftigheid terug en ik begrijp nu dat ik het verkeerd geïnterpreteerd heb. Het is juist de oude kennis die me helpt een vluchtweg te vinden die snel en veilig is.. niet de snelle vluchtauto maar het besturen van de langzame oude vluchtwagen op een slimme manier is mijn redding. Maak gebruik van duizenden jaren aan kennis in plaats van jonge mentale technische kennis.. hoe slim en glimmend het er ook uit mag zien.
In nog geen anderhalf uur stap ik van mijn motor. Ik ben nog geen minuut binnen als er een ongelofelijke hoosbui met donder en stom los barst. De Amerikanen zouden zeggen: And hell break lose! Ik sta helemaal verstijfd naar buiten te kijken. Als ik daar met mijn motor in gereden had was het niet best geweest realiseer ik me. (lees een dag later in de krant dat in die zelfde hoosbui een zeiler om het leven is gekomen) Ik hou de trommel stijf tegen mijn hart gedrukt en realiseer dat de donderwezens me gunstig gestemd waren. Ik dank de trom, het paard en de wezens voor hun vertouwen en voel me rijk. Rijk dat ik hier mag zijn, en de magie van deze planeet steeds weer mag ervaren.
De trom is aangeraakt door Crazy Horse en de thunder beings en zal een centrale rol spelen in de paarde weekenden die ik samen met Hettie ga geven in de komende maanden.

met zeven mensen altaars bouwen en inweiden, dat was in het kort wat we deden afgelopen dinsdag in DJOJ. Meriam Windmeijer was uitgenodigd en bracht het kleinste altaartje mee om te laten zien dat groot niet meer kracht hoeft te betekenen. Verder had ze een onderweg altaar bij zich waar veel verschillenden materialen in zitten en die ze per situatie en per gebeurtenis kan samen stellen. er zitten kaarsje in, elementen, dierlijk materiaal, spiegeltjes etc. Ze verteld dat je je fantasie moet gebruiken. Een bril kan op een altaar ook staan voor inzoomen, of helderheid bieden.. Je kunt nooit alles bij je hebben.
kortom wees creatief.

We hebben een korte transreis gemaakt om te zien welk focus ons altaar zou krijgen. Iedereen zoekt een positie, liggend, dansend, zittend en Meriam en ik trommelen en laten iedereen zijn ervaring vertellen in een key word. Geen verhalen maar focus. Iedereen heeft zijn focus gevonden, we kunnen een stap hoger. Er worden symbolen gezocht die staan voor het thema van het altaar.
Intentie wordt gegeven aan de objecten en een tweede korte transreis is er om te zien of we dit nog kunnen versterken, dan wel moeten beschermen.. Zo bouwen we steeds een beetje verder en weiden de altaars uiteindelijk in. Sommige met water, andere met gebed, of met rook, met vuur.. geel altaar is het zelfde.

Aan het eind van de avond staan er 7 heel individuele altaars. Mooiste vond ik zelf de komst van twee in Suriname geboren Indianen die thuis wel een altaar plek hebben maar eigenlijk niet weten hoe ze een altaar kracht geven en een focus mee geven. Ze gingen beiden helemaal geïnspireerd naar huis, niet nadat ze nog toegezegd hebben dat ze snel weer terug komen voor meer. En Anke zegt: Het was weer een boeiende en ontspannende avond gisteren. Jammer dat ik altijd (bus naar verweggiestan) eerder weg moet sluipen. Dus bij deze nogmaals bedankt voor de prayerties. En dat geldt natuurlijk ook voor Steve, klasse! Ik leg ze op mijn knie zowel als op het altaar. Dubbele functie!