Tag Archief van: kracht

Het grijze gebied is een realiteit die naast de onze ligt en waar de sjamanen uit alle tradities vaak langskomen op zoek naar kracht en verloren zielsenergie. Een plek dus om te leren kennen. Het is ook de plek die in het Tibetaanse dodenboek bedoeld wordt als je leest over de periode tussen fysieke dood en spirituele dood. De ziel verblijft een tijd in dit schemergebied om zich voor te bereiden op de terugkeer naar de grote ziel. Alles wat niet afgesloten is wordt hier afgesloten. Alles wat niet goed gegaan is tijdens het proces van dood gaan, wordt hier gecorrigeerd. Vaak met de hulp van levende personen. Die in hun dromen of in hun trance in dit gebied veel goed werk verrichten. Toeval bestaat niet dus ik keek niet op toen Sandra van Vrijberghe een dag eerder voor inzicht bij me was. Ze vertelde exact wat er gebeurde in dat gebied. En hoe zij iedere nacht in haar dromen daar naar afreist en hulp biedt aan vooral slachtoffers die niet door hebben dat ze al dood zijn. De nacht daarop ontvangt ze daarvoor vaak bloemen vertelt ze. Haar vraag om dit proces meer structuur te geven” ik heb er niet altijd zin in” zegt ze, hebben we besproken. Ze meldt me een paar dagen later dat de tips die ik haar gaf er toe geleid hebben dat ze minder ingezet wordt en het wat rustiger heeft.

Goed terug naar de dinsdag (de dag na Sandra haar bezoek). Het werk van Sandra is nu precies wat we niet gaan doen deze avond. Sterker nog, we werken met de zwaan om ons te beschermen tegen de dolende zielen. Waarmee ze geen contact mogen maken. Voor het zover is bereiden we ons goed voor op deze reis. In twee stappen. Eerst leren we de energie kennen die er is in het grijze gebied en we maken (bewegend) kennis met de zwaan om mee te nemen naar het grijze gebied.
Omdat de groep lekker groot is verdelen we de groep in tweeën. De ene groep gaat het gebied in, de andere groep ondersteunt door op de 4 hoeken van de ruimte als wachters te zorgen dat iedereen binnen rustig kan zoeken. Er zijn vanavond twee mogelijke focussen in het grijze gebied. Je focust je op verloren delen van jezelf die je kunt helen en terug plaatsen of door kan laten gaan als je er klaar mee bent. Of je gaat op zoek naar geparkeerde kracht uit een eerder sjamanen leven. Wat er toen gebeurde was prachtig. De wachters ratelden en zongen en zorgde niet alleen voor de veiligheid van de groep binnen maar ook voor een harmonische energie waarin de ervaring krachtig en helder werd voor diegenen in het grijze gebied. Iedereen was verbaasd over zijn eigen rol en benoemde dat ook in het laatste rondje. Normaal durf ik nooit te zingen werd veel gezegd. Maar het leek wel alsof ik meegezogen werd. Ook toen we de groep omdraaide gebeurde hetzelfde. Als in één grote cirkel zongen en ratelden de bewakers. Een prachtige ervaring voor wie binnen was.
Aan het eind sluiten we het gebied weer en danken de spirits voor hun lessen en hulp.

met zeven mensen altaars bouwen en inweiden, dat was in het kort wat we deden afgelopen dinsdag in DJOJ. Meriam Windmeijer was uitgenodigd en bracht het kleinste altaartje mee om te laten zien dat groot niet meer kracht hoeft te betekenen. Verder had ze een onderweg altaar bij zich waar veel verschillenden materialen in zitten en die ze per situatie en per gebeurtenis kan samen stellen. er zitten kaarsje in, elementen, dierlijk materiaal, spiegeltjes etc. Ze verteld dat je je fantasie moet gebruiken. Een bril kan op een altaar ook staan voor inzoomen, of helderheid bieden.. Je kunt nooit alles bij je hebben.
kortom wees creatief.

We hebben een korte transreis gemaakt om te zien welk focus ons altaar zou krijgen. Iedereen zoekt een positie, liggend, dansend, zittend en Meriam en ik trommelen en laten iedereen zijn ervaring vertellen in een key word. Geen verhalen maar focus. Iedereen heeft zijn focus gevonden, we kunnen een stap hoger. Er worden symbolen gezocht die staan voor het thema van het altaar.
Intentie wordt gegeven aan de objecten en een tweede korte transreis is er om te zien of we dit nog kunnen versterken, dan wel moeten beschermen.. Zo bouwen we steeds een beetje verder en weiden de altaars uiteindelijk in. Sommige met water, andere met gebed, of met rook, met vuur.. geel altaar is het zelfde.

Aan het eind van de avond staan er 7 heel individuele altaars. Mooiste vond ik zelf de komst van twee in Suriname geboren Indianen die thuis wel een altaar plek hebben maar eigenlijk niet weten hoe ze een altaar kracht geven en een focus mee geven. Ze gingen beiden helemaal geïnspireerd naar huis, niet nadat ze nog toegezegd hebben dat ze snel weer terug komen voor meer. En Anke zegt: Het was weer een boeiende en ontspannende avond gisteren. Jammer dat ik altijd (bus naar verweggiestan) eerder weg moet sluipen. Dus bij deze nogmaals bedankt voor de prayerties. En dat geldt natuurlijk ook voor Steve, klasse! Ik leg ze op mijn knie zowel als op het altaar. Dubbele functie!